ุนี้ ตอนที่ได้ยินเซวียนหยวนโม่เจ๋อพูดอย่างนั้น ทั้งสองอึ้งงันเล็กน้อย เฉินเต้าได้สติก่อน เพียงยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่ลั่วเหิงกลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ตอบกลับโดยจิตใต้สำนึกว่า “ไม่เลยนะ! พวกข้าผ่อนคลายมาก อย่าว่าแต่จับไหล่เลย ตอนอยู่บนยอดเขาพวกข้ายังเคย…”
เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเฉินเต้าที่อยู่ข้างๆ กระทุ้งศอกใส่ จึงหยุดพูดแล้วหันไปมองเขา “อะไร?”
เฉินเต้าเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพยักพเยิดส่งสัญญาณให้เขาหันไปมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ตอนนี้มีกลิ่นอายอันตรายแผ่ปกคลุมทั่วตัวแล้ว ในใจรู้สึกเอือมระอา เจ้านี่เวลาปกติก็ดูเฉลียวฉลาดดี เหตุใดบ้างครั้งก็โง่เง่า?
“ว่าต่อไปเถิด! พวกข้ากำลังฟังอยู่เลย!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เขาไม่รู้เลยว่าผู้หญิงของเขาใช้ชีวิตอยู่กับพวกเขาบนยอดเขาอย่างไรบ้าง?
………………………………….
ตอนที่ 1618 ไม่ฉลาด
ครั้นรู้สึกว่าบรรยากาศแปลกๆ หนำซ้ำทุกคนยังจ้องมาที่เขาคนเดียว แม้เขาจะหัวช้าอีกแค่ไหนก็รู้ตัวแล้วว่าพูดอะไรที่ไม่ควรเสียแล้ว จึงรับหัวเราะแห้งๆ “ที่จริงก็ไม่มีอะไร ก็แค่ ก็แค่ตอนอยู่บนยอดเขา เฟิ่งจิ่วมักจะช่วยข้าอยู่บ่อยๆ พวกข้าล้วนเห็นนางเป็นเหมือนสหาย”
ครั้นเห็นอย่างนั้น ซั่งกวนหวั่นหรงที่อยู่ด้านหนึ่งจึงยิ้ม “เอาล่ะ ทุกคนนั่งลงเถิด! มื้อเช้าวันนี้ข้าเป็นคนทำเองกับมือ พวกเจ้าลองชิมดูว่ารสชาติเป็นอย่างไรบ้าง มา พวกเจ้าสองคนนั่งเถิด! คิดเสียว่าที่นี่เป็
