างนั้น กวนสีหลิ่นจึงนั่งดื่มน้ำชาเงียบๆ ในห้องโถง รอสองคนนั้นเข้ามา ไม่นาน บุรุษสองคนเดินเข้ามาโดยมีเหลิ่งหวานำทาง
“เฟิ่งจิ่ว เจ้าอยู่ที่นี่จริงๆ หรือ!” ลั่วเหิงเห็นเธอก็ลิงโลด แล้วพูดเสียงดังกว่าปกติหลายส่วน
ส่วนเฉินเต้ายังคงมีท่าทางเกียจคร้านไม่แยแสต่อสิ่งใดเช่นเคย เมื่อเห็นเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงทั้งตัว ก็ยกมือขึ้นลูบหนวดสองเส้นเหนือริมฝีปาก แล้วมองพิจารณาชายชุดคลุมสีดำที่นั่งข้างเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง
จิ๊ๆ ช่างมาได้เวลาเสียจริงๆ ไม่ได้เจอแค่เฟิ่งจิ่วคนเดียว แม้แต่เจ้าตำหนักยมราชก็ได้เจอด้วย ครั้งที่แล้วยังใส่หน้ากากปิดบังโฉมหน้า คราวนี้แม้แต่หน้ากากก็ไม่ใส่แล้ว ที่แท้ก็หน้าตาเป็นเช่นนี้เอง หล่อเหลาและดูเด็กกว่าที่คิดไว้มากทีเดียว
ในห้องโถง เฟิ่งจิ่วเห็นเฉินเต้ามองพิจารณาพวกเขาสองคนด้วยสายตาระยิบระยับ ก็อดหัวเราะไม่ได้
………………………………….
ตอนที่ 1614 กลับไม่ใช่เตาเฒ่า?
“เฉินเต้า เห็นอะไรบ้างแล้วหรือยัง?” เธอมองเขาอย่างหยอกล้อ เห็นสีหน้าเขาไม่เลว ดูท่าทาง หลังจากแข้งขาหายดีเขาก็กลับไปเป็นเฉินเต้าคนเดิมที่มั่นใจในตัวเองแล้วกระมัง
“เดิมทีก็นึกว่าเจ้าตำหนักยมราชเป็นตาเฒ่า หรืออย่างไรก็น่าจะเป็นตาลุงวัยกลางคน นึกไม่ถึงว่าจะเด็กขนาดนี้ อายุน้อยกว่าข้าเสียอีก” เฉินเต้าลูบหนวดสองเส้นขณะพูดไปด้วย
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วมุมปากกระตุก แม้แต่เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่กำลังจิบชาอยู่ข้างๆ ก็ยังสำลักเมื่อได้ยินเ
