เธอพยักหน้า
“นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะหลอมยาอย่างนี้ขึ้นมาได้ด้วย? พรสวรรค์ด้านการหลอมยาของเจ้าช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ ยาเช่นนี้แม้แต่เจ้าสำนักโอสถตะวันก็เกรงว่าจะหลอมขึ้นมาไม่ได้”
ได้ยาเช่นนี้มาอยู่ในมือ นั่นทำให้นางรู้สึกเหลือเชื่อมากจริงๆ นางเองก็หลอมยาเช่นกัน ย่อมรู้ว่ายาเช่นนี้หลอมได้ยากขนาดไหน ทว่าลูกสาวของนางกลับทำได้ นางยังอายุไม่ถึงยี่สิบปีก็มีพรสวรรค์สูงส่งเช่นนี้แล้ว ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ!
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มกว้าง บอกว่า “เจ้าสำนักโอสถตะวันย่อมหลอมขึ้นมาไม่ได้อยู่แล้ว” เพราะเขาตายไปแล้ว ไม่ใช่หรือ?
………………………………….
ตอนที่ 1612 คราวหน้าทำอย่างนี้ไม่ได้
เฟิ่งจิ่วยื่นยาให้นาง กล่าวว่า “ท่านแม่ กลับห้องไปท่านกินยาแล้วขับเคลื่อนลมปราณ จะทำให้พิษในร่างกายถูกขับออกได้เร็วขึ้น”
“ได้ เช่นนั้นข้ากลับห้องก่อนแล้ว” ซั่งกวนหวั่นหรงพูด แล้วนำยากลับห้องไปก่อน
เห็นเช่นนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วเองก็ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก มาถึงนอกลานบ้าน เฟิ่งจิ่วหันไปถามเขาที่อยู่ข้างกาย “ท่านเหนื่อยหรือยัง? ไปพักผ่อนก่อนหรือไม่?”
“ไม่ เจ้าจะไปพบท่านพี่ของเจ้าก่อนไม่ใช่หรือ? ข้าไปกับเจ้า” เซวียนหยวนโม่เจ๋อบอก จูงมือเธอแล้วเดินออกไป
ในอีกด้าน กวนสีหลิ่นกับตู้ฝานได้รับข่าวที่เหลิ่งหวาให้คนมาส่งก็รีบกลับมา ครั้นเข้าบ้านมา เหลิ่งหวาก็ยิ้มบอกกับพวกเขาสองคนว่า “นายท่านอยู่ในห้องโถงใหญ่ขอรับ”
“เซวียน
