นี้ ในเวลาสองชั่วยามที่ผ่านมา ล้วนเป็นนางที่พูด ฮูหยินเป็นฝ่ายฟัง เรียกไม่ได้ว่าเป็นการพูดคุยกันเลยสักนิด
นางพูดไม่เก่งจริงๆ ทำได้เพียงเล่าเรื่องที่ฮูหยินถามเท่านั้น ยามนางเล่าถึงตอนที่นายท่านถูกคนสวมรอยแทน ใบหน้าเสียโฉมมีบ้านแต่กลับไม่ได้ นางเห็นฮูหยินร้องไห้ตาแดง จึงรีบหยุดเล่า
“ฮูหยิน เรื่องก็ผ่านไปแล้ว ท่านอย่าเสียใจเลย” นางปลอบใจด้วยคำพูดแข็งทื่อ
ซั่งกวนหวั่นหรงส่ายหน้า เช็ดน้ำตาที่ไหลรินออกมา พูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น “เสี่ยวจิ่วเด็กคนนี้ เล่าแต่เรื่องดีๆ และเรื่องที่มีความสุขให้ข้าฟัง วันนี้ได้ยินเจ้าเล่าอย่างนี้ ข้าถึงเพิ่งรู้ว่านางแบกรับความทุกข์และความลำบากมามากมายขนาดนี้”
………………………………….
ตอนที่ 1608 คารวะแม่บุญธรรม
เหลิ่งหวาเดินเข้ามาจากข้างใน เห็นฮูหยินที่อยู่ในเรือนตาแดงและมีน้ำตา ก็อดตะลึงไม่ได้ เขาถามว่า “ฮูหยิน เป็นอะไรไปขอรับ? ไม่สบายตรงที่ใดหรือเปล่า?” ขณะเดียวกัน ก็หันไปมองพี่สาวของเขาด้วยสายตาไถ่ถาม
“ไม่เป็นไร” ซั่งกวนหวั่นหรงส่ายหน้า
เหลิ่งซวงลุกขึ้นยืน บอกว่า “ความผิดข้าเอง ข้าเล่าเรื่องในอดีตของนายท่าน ทำให้ฮูหยินปวดใจและหลั่งน้ำตา”
ได้ยินอย่างนั้น เหลิ่งหวาจึงคลายใจ เผยรอยยิ้มอ่อนโยน “ฮูหยิน เรื่องในอดีตก็ผ่านไปแล้ว ท่านอย่าเสียใจอีกเลย ตอนนี้นายท่านสบายดี ข้าคิดว่านางเองก็คงไม่อยากให้ท่านเจ็บปวดเพราะเรื่องในอดีตของนางนะขอรับ”
“อืม ข้ารู้” ซั่งกวนหวั่นหรงรับคำ แล
