ภูเขาเส้นนั้นยาวขนาดนั้น! หนำซ้ำข้างนอกทั้งหนาวและลมแรง ให้เขาไปกวาดถนนภูเขา เช่นนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับทนทุกข์ทรมานเลยน่ะสิ!
เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาขอร้อง หวังว่าเธอจะช่วยเขาพูดได้บ้าง
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเห็นเขาจ้องเฟิ่งจิ่ว ก็เอ็ดเสียงเย็น “มองนางทำไม? ยังไม่รีบไปอีก?”
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วหัวเราะเล็กน้อย เดินเข้าไปโอบแขนเซวียนหยวนโม่เจ๋อ แล้วเอาหน้าแนบแขนเขาอย่างออดอ้อน บอกว่า “อีกเดี๋ยวข้าจะหลอมยาสองอย่าง ให้ฮุยหลางอยู่เป็นลูกมือข้าเถิด!”
มองดูหญิงสาวเอาตัวอิงแอบเขาอย่างเอาอกเอาใจ เซวียนหยวนโม่เจ๋อสีหน้าอ่อนลง น้ำเสียงอ่อนโยนลงหลายส่วน “อิ่งอีก็ยังอยู่ไม่ใช่หรือ?”
“ฮุยหลางเคยเป็นลูกมือให้ข้า เขาคล่องมือกว่า” เธอยิ้มตาหยีแล้วบอก แล้วยังกระพริบตาให้ฮุยหลางด้วย
………………………………….
ตอนที่ 1598 เคราะห์กรรมเหล่านั้น
“ใช่ขอรับๆ ข้าคล่องมือกว่า คล่องมือกว่า” ฮุยหลางรีบพูดเสริม แล้วหันไปยิ้มให้อิ่งอีที่อยู่ด้านหนึ่ง
เห็นอย่างนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่พูดอะไรอีก เพียงโอบเฟิ่งจิ่วเดินเข้าไปในเรือนไผ่ “เจ้าเดินทางเหนื่อยมาตลอดเส้นทางแล้ว พักก่อนแล้วค่อยไปหลอมยา”
“ฮู่ว ตกใจหมด โชคดีที่มีภูตหมออยู่ ภูตหมอเป็นดาวพิฆาตของนายท่านจริงๆ” ฮุยหลางตบหน้าอกตนเองแล้วถอนหายใจยาวๆ รู้สึกราวกับเพิ่งพ้นเคราะห์กรรมมา
อิ่งอีเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร เพียงยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกล
ในอีกด้าน โม่เฉินที่กลับไปแล้วไป
