เพื่อดอกบัวที่อยู่ในบ่อหิมะของภูผาสวรรค์งั้นหรือ?”
“ถูกต้องแล้ว” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “หนำซ้ำยังต้องเป็นดอกบัวที่มีอายุสามร้อยปีด้วย”
ได้ยินอย่างนั้น โม่เฉินตะลึง “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้ เมื่อครู่ข้ายังคิดอยู่ ว่าเรื่องใดกันที่ทำให้เจ้ามาขอร้องถึงที่นี่ได้ ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้” เขาเผยรอยยิ้มงดงาม บอกว่า “ขอยาก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่ตอนนี้พวกเจ้าต้องไปพบท่านอาจารย์ของข้าก่อน เพราะเขากำชับมาว่า หากพวกเจ้ามาจะต้องไปพบเขา”
เห็นอย่างนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อขมวดคิ้ว “แล้วเจ้ายังไม่รีบนำทางอีก?”
โม่เฉินยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ ทำท่าผายมือให้พวกเขา “มาทางนี้เถิด!” เขาพาพวกเขาเดินเข้าไปในภูเขา
กระทั่งมาถึงจุดหนึ่งที่อยู่ด้านใน พวกเขาหยุดเดิน มองดูชายชราที่นั่งตกปลาอยู่ข้างบ่อหิมะ…
………………………………….
ตอนที่ 1596 เส้นทางข้างหน้าไม่ง่าย
นั่นคือชายชราผมขาวผู้หนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีขาว เขานั่งข้างบ่อหิมะโดยที่มือถือคันเบ็ดอยู่ คล้ายกำลังหลับอยู่ แต่ก็คล้ายกำลังเหม่อลอยอยู่ นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน
รอบกายเขามีกลิ่นอายเลิศลอยกระจายอยู่ กลิ่นอายเช่นนั้นทำให้เขาราวกับเป็นหนึ่งเดียวกับผืนฟ้าและแผ่นดิน ให้ความรู้สึกราวกับตัวเขาไม่มีตัวตนอยู่จริง
“มาแล้วหรือ? ข้ารอพวกเจ้านานแล้ว” เขาค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วหันกลับมา มองเซวียนหยวนโม่เจ๋อและเฟิ่งจิ่วที่ยืนอยู่ไม่ไกล เผยรอยยิ้มอบอุ่นออกมา
“ผู้เฒ่าเทียนจีรู้ได้อย่า
