บทที่ 760 อานุภาพลมข้างหมอน
จูซาน “…”
“เจ้าสามารถเริ่มคิดตั้งแต่ตอนนี้ ค่อย ๆ คิด ข้าไม่รีบ ไม่บังคับเอาคำตอบจากเจ้าในตอนนี้ แต่ต้องบอกก่อนว่าครอบครัวเราไม่มี ‘ลูกสาวที่ออกเรือนไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้ง’ แบบนั้นหรอกนะ ตราบใดที่เป็นลูกผู้หญิงสกุลจู ในร่างมีสายเลือดสกุลจูไหลเวียนอยู่ ในร่างลูกของนางมีสายเลือดสกุลจูไหลเวียนอยู่ครึ่งหนึ่ง…ถ้าแม้แต่คนในครอบครัวตัวเองก็ยังปกป้องเอาไว้ไม่ได้ นั่นก็คือพวกไร้ประโยชน์!”
จูซาน “…”
แบบนี้ยังเรียกว่าไม่บังคับอีกหรือ?
ขาดแค่มารดาด่าเขาว่า ‘พวกไร้ประโยชน์’ ตรง ๆ แล้ว!
แต่มารดาก็พูดถูก มีบิดามารดาคนเดียวกันแท้ ๆ ทำไมพอแต่งให้คนอื่นไปแล้วกลับกลายเป็นคนในครอบครัวคนอื่นไปเสียอย่างนั้น?
ก็เหมือนกับการเลี้ยงหมูสักตัวนั่นแหละ หาอาหารหาน้ำให้ ดูแลอย่างดี สุดท้ายยังไม่ได้อะไรสักอย่าง หมูตัวนี้กลับกลายเป็นของคนอื่นไปเสียได้?
หมูตัวหนึ่งยังเป็นเช่นนี้ นับประสาอะไรกับคนผู้หนึ่ง
จูซานคิดว่าเขาต้องใคร่ครวญเรื่องนี้ให้ดี
เย่อวี๋หรานโยนคำถามข้อนั้นให้จูซานแล้วก็ไม่สนใจอีก
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่สนใจไปเสียทีเดียว เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นนั้น ตอนนี้จึงยังไม่สนใจชั่วคราว
จนกระทั่งหลังอาหารมื้อค่ำ สะใภ้ใหญ่เฉินค่อยหยิบยกเรื่องจูต้าเหนียงมาคุยกับสามี
นางนอนอยู่บนเตียง พูดเสียงเบาว่า “เจ้าไม่รู้อะไร ตอนนั้นข้ากลัวแทบแย่ เจ้าว่าจูต้าเหนียงพูดจริงหรือไม่จริงกันแน่นะ? นางด
