ูแล้วก็ไม่ได้ดุขนาดนั้นนี่นา?”
เฉินต้าซานไปทำงานข้างนอกมาทั้งวัน ง่วงจนตาจะปิดมาแต่แรก แต่ภรรยากลับเอาแต่พูดนั่นพูดนี่ไม่หยุด เขาจึงตอบเสียงห้วน “คนเขาจะเป็นคนแบบไหนเกี่ยวอันใดกับเจ้า? เจ้าไม่ได้จะไปใช้ชีวิตกับพวกเขาเสียหน่อย”
จากนั้นก็พลิกร่าง คิดแต่จะนอนท่าเดียว
สะใภ้ใหญ่เฉินเห็นอย่างนั้นก็ไม่พอใจ “ข้าไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับพวกเขาก็จริง แต่พวกเขาก็เช่าเรือนพวกเราอยู่ไม่ใช่หรือ ข้ากังวลว่าถ้าจูต้าเหนียงนิสัยไม่ดีแล้วจะอยู่ร่วมกันยากต่างหากเล่า”
แท้จริงคือนางกังวลว่าหากจูต้าเหนียงเป็นคนอารมณ์ร้าย ตนเองอาจหาเศษหาเลยจากอีกฝ่ายไม่ได้
ได้รับสิ่งของจากทางนั้นมาสองครั้งสองครา ถ้าหลังจากนี้ไม่มีผลประโยชน์ให้กอบโกยอีกแล้ว สะใภ้ใหญ่เฉินจะยอมรับได้อย่างไร
“สนไปไยว่าคนเขาจะอยู่ร่วมกันยากหรือไม่ยาก ขอแค่จ่ายเงินตรงเวลาก็พอแล้ว มีปัญหาก็ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก ยังมีอาเฉินอยู่ทั้งคนนี่นา? ถ้าเขารับมือคนที่ตัวเองแนะนำมาไม่ได้ ต่อไปก็คงไม่มีหน้ามาพบพ่อพวกเราแล้ว” เฉินต้าซานค่อนข้างมั่นใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ทีเดียว
อาเฉินสามารถหยั่งเท้าอยู่ในพรรคซานไห่ได้อย่างมั่นคงก็เพราะมีพี่น้องคนในครอบครัวอย่างพวกเขานี่แหละ…พวกพ้องมาก อิทธิพลก็มากตาม
ถ้าอาเฉินไม่ดูแลครอบครัวพี่น้องอย่างพวกเขาให้ดี คิดหรือว่าอาเฉินจะได้มีหน้ามีตาอย่างทุกวันนี้?
“อีกฝ่ายเป็นถึงซิ่วไฉเชียวนะ” สะใภ้ใหญ่เฉินย่อมไม่บอกสาเหตุที่แท้จริงออกม
