า แต่หาข้ออ้างมาสักข้อ “เจ้าไม่ได้ฟังตอนที่อาเฉินแนะนำรึ? เขาบอกว่าจะแนะนำซิ่วไฉให้คนหนึ่ง ทั้งยังเหมือนจะมีความสัมพันธ์อันดีกับคุณชายเยี่ยนอีกด้วย…พ่อแม่เจ้ายังคิดจะอาศัยบารมีของพวกเขาเพื่อจะทำให้สถานะของน้องสาวเจ้าในตระกูลซ่งมั่นคงมากขึ้น เจ้าคิดว่าถ้าจูต้าเหนียงไม่ยอมจ่ายค่าเช่า พ่อแม่เจ้าจะกล้าไปทวงไหม?”
เฉินต้าซาน “…”
จริงด้วย เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท!
“นี่ ข้าจะบอกอะไรให้ วันนี้แม่เจ้าไปบ้านซ่งอีกแล้วนะ” สะใภ้ใหญ่เฉินพูดต่อไป
“ไปทำไม?”
สะใภ้ใหญ่เฉินยักไหล่ “ข้าจะไปรู้หรือ? ข้าแค่จะเตือนเจ้าเอาไว้ อย่าคิดว่าเจ้าเป็นพี่ใหญ่ในบ้านแล้วต่อไปบ้านนี้ก็จะตกเป็นของเจ้า ตอนนี้เจ้าทำงานสายตัวแทบขาด ไม่รู้เหมือนกันนะว่าสุดท้ายแล้วใครจะได้ประโยชน์ไป”
เฉินต้าซานได้ยินอย่างนั้นก็พลันไม่พอใจ “เจ้าจะพูดถึงเรื่องนี้อีกทำไม? ไม่มีอะไรก็นอนเร็วหน่อยเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้ามาทำงาน”
“ข้าพูดเรื่องนี้อีกอะไรกัน? ข้าไม่ได้ยกขึ้นมาพูดลอย ๆ นะ เรื่องจริงก็เป็นเช่นนี้ มันเทศแท่งที่จูต้าเหนียงเอามาให้พวกเราเมื่อวานนี้ วันนี้แม่เจ้าเอาไปให้บ้านซ่งหมดแล้ว…”
“เอาไปให้บ้านซ่งแล้ว?” คราวนี้ เฉินต้าซานนอนไม่หลับแล้ว เขาลุกขึ้นมานั่ง ถามด้วยความประหลาดใจ “ของที่เจ้าแอบเอามาให้ข้ากินเมื่อคืนวานน่ะหรือ?”
“อันนั้นนั่นแหละ เจ้าคิดว่าจะเป็นอะไรอีกเล่า? โชคดีที่ข้าเอาไปซ่อนไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นเจ้าคงไม่ได้ชิมแล้ว
