” สะใภ้ใหญ่เฉินพูด “ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าทำไมข้าถึงบ่นให้ท่านแม่อยู่เรื่อย? เจ้าคิดเอาเองเถอะ ถ้าข้าไม่ได้เอาไปซ่อนไว้ก่อน ให้เจ้าได้กินของอร่อยบ้าง เจ้าก็คงจะไม่เชื่อเหมือนกันใช่ไหมว่าแม่เจ้าไม่เอาของอร่อยมาให้เจ้ากินด้วยซ้ำ แต่กลับเอาไปให้บ้านซ่งหมดแล้ว”
นางย้ำว่า “นั่นเป็นของที่คนเขาเอามาให้พวกเราตระกูลเฉิน ข้ารับมาเองกับมือ ข้ายังเอาให้ท่านแม่ต่อหน้าน้องสะใภ้ แม้แต่ท่านพ่อก็ยังได้กิน แต่เจ้าเล่า?”
“ฮึ!”
“อย่าว่าแต่ชิมรสชาติเลย เจ้าเกือบไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่ามีของแบบนี้อยู่”
“ใครจะไปรู้ว่ายามปกติท่านแม่เอาของไปซ่อนโดยที่พวกเราไม่รู้ แล้วแอบเอาไปให้บ้านซ่งอีกตั้งเท่าไหร่?”
……
เฉินต้าซานไม่พูดอะไร
ถ้าเป็นยามปกติ เขาจะต้องคิดว่าภรรยาพูดเหลวไหลแน่นอน
ความสัมพันธ์ระหว่างมารดากับภรรยาของเขาไม่ดีนัก มักทะเลาะกันเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นประจำ เขาก็ใช่ว่าจะไม่รู้ แต่…มันเทศแท่งพวกนั้น ถ้าไม่ได้ภรรยาเก็บไว้ให้เขาได้ลองชิม เขาก็ไม่รู้เลยว่าในโลกนี้มีของแบบนี้อยู่ด้วย และก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าในบ้านเคยมีของแบบนี้อยู่
ชั่วขณะนั้น เฉินต้าซานพลันรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา
ถึงจะเป็นมารดาของเขา แต่ถ้ามารดาชอบเอาของในบ้านไปให้คนนอกอยู่เป็นประจำล่ะ?
เขาเป็นลูกชายคนโต วันหน้าก็คงจะได้สืบทอดบ้านหลังนี้ เขาจึงหาเงินตัวเป็นเกลียว เพราะคิดไว้ว่าเมื่อบิดามารดาชราแล้ว ทำอะไรไม่ไหว เขาจะได้สามารถดูแลบุพ
