้เลย พรุ่งนี้ข้าไปเรียกเจ้าเอง”
“ได้ เช่นนั้นข้ากลับห้องแล้ว” เธอบอกแล้วเดินกลับห้อง
กระทั่งเช้าวันต่อมา เฟิ่งจิ่วลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาแล้วไปดูต้วนอิ๋งอิ๋งก่อน เห็นนางเปิดประตูออกมาพอดี
“อิ๋งอิ๋ง วันนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง รู้สึกต่างออกไปหรือไม่?” เธอยิ้มแล้วเดินมายืนข้างกายนาง
ต้วนอิ๋งอิ๋งมองเธอ ฟังเธอพูดแล้วรู้สึกเพียงมีเสียงบางอย่างดังหึ่งๆ อยู่ในหู แต่กลับได้ยินไม่ชัด แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ดีใจมากแล้ว
เธอหยิบกระดาษและดินสอออกมาด้วยความเคยชิน ต้องการบอกเฟิ่งจิ่วว่าได้ยินเสียงบ้างแล้ว แต่กลับเห็นเฟิ่งจิ่วกดมือของนางที่เตรียมจะเขียนหนังสือไว้ แล้วยิ้มให้นาง
“เสียงของเจ้าน่าจะกลับมาแล้ว เจ้าลองดู” เธอยิ้มแล้วชี้ไปที่ปากนาง ให้นางลองพูดดู
………………………………….
—————————————–
ตอนที่ 1566 รัศมีน่าพรั่นพรึง
ต้วนอิ๋งอิ๋งขยับปากด้วยความตื่นเต้น อ้าปากแล้วค่อยๆ เปล่งเสียงเรียก “ฟะ เฟิ่งจิ่ว”
เสียงแหบแห้งค่อยๆ ดังออกจากปากนาง แม้เสียงนั้นจะแหบแห้งและฟังยากไปบ้าง แต่นางกลับตื้นตันใจจนน้ำตาไหลริน
“ขะ ข้าพูดได้แล้วหรือ ขะ ข้าเปล่งเสียงได้แล้ว…” สองมือกุมมือเฟิ่งจิ่วแน่น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกนางในตอนนี้ ทั้งตื้นตันและปลื้มปริ่มไม่อาจควบคุมได้
กวนสีหลิ่นที่อยู่ด้านหนึ่งหัวเราะเบิกบาน “ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ เสี่ยวจิ่วบอกว่ารักษาเจ้าหายได้ ก็ต้องรักษาได้” เขามั่นใจในวิชาแพทย์ของน้องสาวเขามาก
