โรคภัยที่คนบนโลกนี้รักษาไม่หาย น้องสาวของเขาล้วนรักษาให้หายได้
เฟิ่งจิ่วเผยยิ้ม กล่าวว่า “เพราะเจ้าไม่ได้พูดมานาน เสียงเลยแหบไปบ้าง แต่ไม่ต้องห่วง เมื่อถึงเวลากินอาหารที่ทำให้ชุ่มคอมากๆ หน่อยก็ได้แล้ว เสียงจะค่อยๆ ดีขึ้นมาเอง”
ต้วนอิ๋งอิ๋งพยักหน้า แม้หูยังฟังได้ไม่ชัดเจนมากนัก ยังคงรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหึ่งๆ แต่กลับได้ยินเสียงรางๆ สำหรับนาง นี่เป็นเรื่องที่นางไม่เคยกล้าฝันเฟื่องมาก่อนเลย
“จำไว้นะ อย่าพูดต่อหน้าคนอื่น สงบสติอารมณ์แล้วไปต้มอาหารเสริมธาตุเย็นบรรเทาอาการร้อนในกินสักหน่อย นี่คือยาน้ำ เอาไว้กินวันละสามครั้ง” เธอยื่นยาน้ำให้นางหนึ่งขวด แล้วกำชับเสริมว่า “พวกเราน่าจะกลับมาตอนเย็น เจ้าไม่ต้องรอเล่า”
หลังกำชับเสร็จ เฟิ่งจิ่วก็เดินออกไปพร้อมกับกวนสีหลิ่น วันนี้เธอต้องไปรักษาผู้อาวุโสต้วนคนนั้นที่บ้านญาติเจ้าเมือง ฉะนั้นจึงต้องออกเดินทางจากจวนไปอีก
ครั้นมาถึงลานด้านหน้า เจ้าเมืองต้วนที่รอนานแล้วเห็นเฟิ่งจิ่วออกมาก็ถอนหายใจ รีบเดินเข้ามา “คุณชายเฟิ่ง เตรียมพร้อมหมดแล้ว ออกเดินทางได้แล้ว”
“อืม” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า แล้วเดินออกไปพร้อมเขา จากนั้นก็ขึ้นรถม้าที่เตรียมรอไว้ข้างนอก แล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านญาติผู้นั้น
ฝั่งตระกูลเมิ่ง ผู้นำตระกูลเมิ่งรู้ว่าพวกเขาจะมาวันนี้ จึงรอต้อนรับอยู่หน้าจวน เมื่อเห็นรถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามา สายตาเลื่อนผ่านด้านหน้า ไปสะดุดอยู่ตรงรถม้าด้านหลัง
คนที่
