ริ่มกิน กลิ่นหอมของน้ำแกงเนื้อยามตักเข้าปาก รวมถึงเส้นหมี่นุ่มลื่น ทำให้ดวงตานางเป็นประกาย นางพยักหน้าให้กวนสีหลิ่นแล้วกินต่อ
เห็นนางกินอย่างมีความสุข กวนสีหลิ่นจึงออกมาเงียบๆ แล้วเดินไปที่สวนดอกไม้ ตั้งใจจะยืดเส้นยืดสายเสียหน่อย
ขณะเดียวกันฝั่งเฟิ่งจิ่ว เป็นตามที่กวนสีหลิ่นคาดไว้ กว่าเธอจะออกมาก็เลยไปถึงช่วงหัวค่ำแล้ว อีกทั้งตอนออกมา ใบหน้ายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน ดูก็รู้แล้วว่าการปรุงยาน้ำประสบผลสำเร็จ
เธอออกมาจากห้องแล้วเดินตามหา ไม่นานก็เห็นสองคนที่อยู่ในศาลาในสวนดอกไม้ ครั้นเห็นต้วนอิ๋งอิ๋งที่เอาแต่กลัวท่านพี่ของเธอมาตลอด กลับกำลังนั่งเดินหมากกับท่านพี่ของนางอยู่ในศาลา ก็อดตะลึงไม่ได้
………………………………….
ตอนที่ 1562 เป็นเจ้าได้อย่างไร
นี่ยังผ่านไปไม่ถึงครึ่งวันเลยกระมัง ไม่นึกเลยว่าสองคนนี้กลับดูเข้ากันได้ไม่เลว ครึ่งวันที่เธอไม่อยู่ เกิดเรื่องอะไรที่เธอไม่รู้ขึ้นงั้นหรือ
“ท่านพี่ เหตุใดอิ๋งอิ๋งจึงมาเดินหมากกับท่านอยู่ที่นี่ได้” เธอเดินเข้ามา พลางถามไถ่
กวนสีหลิ่นที่กำลังครุ่นคิดว่าจะเดินหมากตัวต่อไปอย่างไรดีเห็นเธอเดินเข้ามา ก็รีบกวักมือเรียกด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวจิ่วเองหรือ มาๆ นั่งลงๆ เจ้าช่วยดูหน่อยหมากของข้าตัวนี้ควรเดินอย่างไร”
เขาค่อนข้างถนัดการฝึกวรยุทธ์ แต่กลับไม่ค่อยได้เล่นหมากรุกบ่อยนัก เดินไปสามกระดานก็แพ้ติดกันสามกระดาน รู้สึกขายหน้าจะตายอยู่แล้ว
“ได้อย่างไรกัน เรื่องน
