ม่ถึง เมื่อเสียงหยาบกระด้างของเขาตะโกนออกไป คนที่อยู่ทางนั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรเลย ยังคงรดน้ำดอกไม้ต่อไป ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเดินเข้าไป แล้วตะโกนเรียกอีกครั้ง “แม่นางน้อย ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่นะ!”
ยังคงไร้การตอบสนอง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเดินเข้าใกล้สวนดอกไม้อีก แล้วตบไหล่นางจากข้างหลัง “นี่!”
ต้วนอิ๋งอิ๋งที่กำลังรดน้ำให้ยาทิพย์ในสวนจู่ๆ ถูกตบไหล่โดยไม่ทันตั้งตัว นางนึกว่าเป็นเฟิ่งจิ่ว จึงหันกลับไปดู แต่กลับตกใจจนไหล่หด การดน้ำที่อยู่ในมือตกพื้น เห็นชายฉกรรจ์ร่างสูงกำยำหนวดเครารุงรังท่าทางน่ากลัว นางหน้าซีดเผือด ตัวอ่อนล้มลงไปทันที
“อะไรเนี่ย ข้าหน้าตาน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ” กวนสีหลิ่นขมวดคิ้ว เอื้อมมือรับร่างของคนที่หมดสติเพราะเขา
เขาอุ้มนางไปที่ศาลา พลางคิดจะเรียกคนมาพาแม่นางน้อยคนนี้ออกไป แต่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาทางนี้ก่อน ครั้นหันไปมอง ก็เห็นเงาร่างสีแดงปรากฏอยู่ตรงหน้า
“เสี่ยวจิ่ว!” เขาตะโกนขึ้นด้วยความดีใจ โบกมือให้ผู้มา
ได้ยินเสียงนั้น เฟิ่งจิ่วชะงัก ยามสายตาสะดุดเข้ากับร่างที่อยู่ในศาลา แววตาดีใจผุดขึ้นมา รอยยิ้มแห่งความยินดีพลันเบ่งบานบนใบหน้า “ท่านพี่? ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” เธอรีบสาวเท้าเดินเข้ามา พอมาถึงกลับเห็นต้วนอิ๋งอิ๋งหมดสติอยู่ จึงชี้ไปที่นาง แล้วถามว่า “นางเป็นอะไรไป”
“เสี่ยวจิ่ว ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่ ตอนข้ากินข้าวอยู่ที่หอสุราในเมืองไ
