มเล่มใหญ่เล่มหนึ่งไว้ในมือ ยามเดินเหินบุคลิกสง่าผ่าเผย ไอสังหารรุนแรง ทำให้คนบนถนนเมื่อเห็นเขาก็พากันหลบเลี่ยงโดยไม่รู้ตัว เพื่อหลีกทางให้เขา
มีผู้ฝึกตนบางคนเห็นชายที่สวมเสื้อคลุมสีเสวียนร่างกายกำยำ ก็ลอบสังเกตเงียบๆ พลางวิพากษ์วิจารณ์เบาๆ “คนผู้นี้ไอสังหารรุนแรงนัก ดูก็รู้ว่าไม่ควรหาเรื่องส่งเดช”
“กลิ่นอายของเขาซ่อนเร้นอยู่ภายใน ที่อยู่รอบกายนั่นไม่ใช่กลิ่นอายพลังวิญญาณ แต่เป็นพลังเร้นลับ หนำซ้ำยังอยู่ในระดับปราชญ์นักรบขั้นสูงสุดแล้วด้วย คนคนนี้เป็นใครกันแน่ ถึงได้มีพลังปราชญ์นักรบขั้นสูงสุดได้ จะต้องเป็นผู้แข็งแกร่งจากกลุ่มอำนาจใดกลุ่มอำนาจหนึ่งแน่ๆ”
“ถูกต้องแล้ว พลังเร้นลับระดับนี้ เทียบได้กับเจ้าเขาในสำนักเสวียนอู่แล้ว”
สำหรับเสียงซุบซิบข้างถนนเหล่านั้น ชายชุดเสวียนได้ยินแต่กลับไม่สนใจ เขาเดินเข้าเมืองไปในสภาพสะบักสบอม เห็นหอสุราแห่งหนึ่งก็เดินเข้าไป
………………………………….
ตอนที่ 1554 ดุจเทพเฝ้าประตู
“เสี่ยวเอ้อร์ สุราไหหนึ่ง แล้วก็เอาข้าวกับอาหารมาสักสองสามอย่าง” เข้ามาในหอสุรา เขาก็หาที่นั่งข้างหน้าต่าง แล้วตะโกนเสียงดังเหมือนฟ้าผ่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสดชื่น
“ได้ขอรับ ท่านดื่มสุราไปก่อน อาหารและข้าวจะตามมาในไม่ช้า” เสี่ยวเอ้อร์เอาสุราไหหนึ่งมาให้แล้วถอยออกไป ไม่นาน ก็ยกข้าวและอาหารสองสามอย่างมา
“หากไม่พอ ท่านเรียกข้าอีกได้นะขอรับ” พูดจบ ก็ถอยหลังออกไป
คนในหอสุราแอบสังเกตชายชุดเสวี
