่งหน้าไปที่สวนจันทร์เพ็ญ ปกติสวนของคุณหนูใหญ่ไม่ค่อยมีคนไปหา แล้วทำไมคุณชายชุดแดงคนนี้ถึงได้ไปที่นั่นกันนะ ปล่อยให้พวกเขาตามหาอยู่เสียนาน
ขณะเดียวกัน เฟิ่งจิ่วกลับกำลังอารมณ์ดียิ่งนัก! นอกจากกำลังคุยกับหญิงสาวที่ชื่อต้วนอิ๋งอิ๋งผ่านการใช้ดินสอกับกระดาษอย่างสนุกสนานแล้ว สิ่งที่ทำให้เธอเหนือความคาดหมายมากที่สุดก็คือ ถึงเธอจะไม่ได้ยินนางพูด แต่ฝีมือการทำอาหารของนางช่างชวนให้เหลือเชื่อจริงๆ
เพราะเห็นว่าฟ้ามืด เพื่อเป็นการขอบคุณ นางพาเฟิ่งจิ่วไปที่ครัวเพื่อทำอาหารให้หนึ่งมื้อ หลังจากเดินเล่นในสวน จึงรู้ว่าในสวนกว้างใหญ่แห่งนี้มีอิ๋งอิ๋งอาศัยอยู่เพียงคนเดียว จวนเจ้าเมืองกว้างใหญ่ และมีข้ารับใช้มากมายขนาดนี้ กลับไม่มีคนคอยรับใช้นางเลยสักคน ต้องรู้ไว้ว่าอย่างไรนางก็เป็นถึงคุณหนูใหญ่ของจวนเจ้าเมืองแห่งนี้
นั่งลงข้างโต๊ะหินนอกห้องครัว มองดูกับข้าวที่ถูกตักจนพูนในถ้วยตนเอง เธอยิ้มๆ แล้วคีบอาหารให้นางด้วย จากนั้นก็พยักพเยิดให้นางรีบกินเสีย
ทว่ากลับเห็นนางจ้องเธอด้วยใบหน้าปลื้มปริ่ม วางตะเกียบแล้วหยิบดินสอถ่านเขียนบนกระดาษ “วันนี้ข้ามีความสุขมาก ในที่สุดก็มีคนกินข้าวกับข้าแล้ว”
เห็นข้อความนั้น หัวใจเธอรู้สึกเปรี้ยวฝาดอย่างบอกไม่ถูก มองดูรอยยิ้มบริสุทธิ์ไร้พิษภัยของนาง ลึกๆ ข้างในมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งที่เจ้าเมืองมีลูกสาวสองคน แต่คนข้างนอกกลับรู้เพียงว่ามีคนเดียว ส่วนนาง กลับต้องใช้ชีว
