านี้ เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยีรีบกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณผู้อาวุโสมากขอรับ” หางตาเหลือบเห็นเด็กผู้ชายอายุห้าหกขวบเปียผมชี้ขึ้นฟ้าชะโงกหน้าออกมาจากข้างใน มองเธอด้วยความฉงนฉงาย
“นี่คงเป็นหลานชายของผู้อาวุโสกระมัง?” เธอมองเด็กน้อยแล้วถามด้วยรอยยิ้ม
“ใช่ หลานข้าเอง” หญิงชรายิ้มด้วยความรักใคร่ หันไปกวักมือเรียกเด็กชาย “เสี่ยวหู่ ออกมาคารวะคุณชาย”
เด็กน้อยกระพริบตาปริบๆ มองเฟิ่งจิ่วด้วยความเขินอายแวบหนึ่ง แล้ววิ่งเหยาะๆ ไปแอบอยู่ข้างหลังท่านย่าของตนเอง
“คุณชายอย่าถือสา หลานข้ายังเด็ก ปกติไม่ค่อยได้พบคนแปลกหน้า” หญิงชราพูดอย่างขอโทษขอโพย
………………………………….
ตอนที่ 1542 ถึงเมืองซุ่นเหยียน
เห็นอย่างนี้ เฟิ่งจิ่วหยิบขนมกล่องหนึ่งออกจากห้วงมิติแล้วยื่นให้เด็กน้อย “มา อันนี้ให้เจ้า” ของเหล่านี้เธอซื้อระหว่างทางเอาไว้เป็นอาหารแห้ง แต่ระหว่างทางกลับไม่ค่อยได้กิน
“นี่จะได้อย่างไรกัน?” หญิงชรารีบปฏิเสธ มองดูกล่องลวดลายประณีต ได้กลิ่นหอมหวนของขนมลอยออกมา ยิ่งไม่กล้ารับไว้
ของอย่างนี้ ชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเขาไม่มีปัญญากิน และไม่กล้ารับไว้ด้วย
“ไม่เป็นไร ให้เด็กน้อยกิน รับไว้เถิด!” เธอนั่งยองๆ แล้วเปิดกล่อง เผยให้เห็นขนมหน้าตาประณีตที่อยู่ข้างใน “อร่อยมากนะ รับไว้เถิด!”
เด็กน้อยมองขนมในกล่องด้วยดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วจิ้มแล้วเอาเข้าปาก แล้วดวงตาทั้งสองข้างก็ไม่อาจละออกจากขนมชิ้นเล็กได้อีก
“คุณชาย
