บทที่ 758 ขัดหูขัดตานางน่ะสิ
สะใภ้ใหญ่เฉินกวาดตามองไปทั่ว ลูกตาแทบจะกระดอนไปถึงกล่องตำราเสียให้ได้ สายตาเหมือนมีมืองอกออกมา ยืดยาวสาวเข้าไปในกล่องตำราว่ามีของดีอันใดหรือไม่
สายตาที่โจ่งแจ้งเช่นนั้นทำให้เย่อวี๋หรานรู้สึกอายแทน
ขณะเดียวกัน เย่อวี๋หรานก็ต้องนึกทบทวนการกระทำของตัวเองอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่า เมื่อวานนี้นางให้มากเกินไปหรือเปล่า ถึงได้ทำให้อีกฝ่ายติดใจทั้งที่ผ่านไปแค่วันเดียว?
ให้น้อยเป็นบุญ ให้มากเป็นกรรมแท้ ๆ
นางไม่อยากสร้างศัตรูเพราะความลืมตัวไปชั่วขณะหรอกนะ
ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดซึ่งเป็นยุคแห่งข้อมูลข่าวสาร เรื่องทำนองนี้มีน้อยเสียเมื่อไหร่?
“อะแฮ่ม!” เย่อวี๋หรานกระแอมเสียงเบา “เจ้ามาอยู่กับพวกข้านานเพียงนี้ ไม่กลัวแม่สามีจะตามหาหรือไร?”
“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าท่านแม่อยากหาข้าก็จะเรียกหาเองนั่นแหละ” สะใภ้ใหญ่เฉินตอบขณะที่สายตายังจ้องมองอยู่เช่นเดิม
เห็นจูชีหยิบสิ่งของชิ้นแล้วชิ้นเล่าออกมาจากในกล่องตำรา แต่หยิบไปหยิบมาก็ไม่มีของที่นางคิดเอาไว้
นางไม่แน่ใจเสียแล้ว นางดูผิดไปงั้นหรือ หรือคนสกุลจูเจ้าเล่ห์เกินไป เห็นว่านางอยู่ด้วยจึงจงใจไม่หยิบออกมา?
เย่อวี๋หรานนับว่ามองออกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้คงไม่ยอมถอดใจไปเองโดยง่าย
เอาเถอะ นางจะสงเคราะห์อีกฝ่ายก็แล้วกัน หลังจากนี้ตนเองจะได้ไม่ต้องมาคอยแสดงละครอีก
เย่อวี๋หรานยิ้มขณะยืดกายขึ้น “แม่สามีของเจ้าช่างใจดีจริง ๆ ไม่ได้อารมณ์ร้ายเหมือนข้า
