ม่ได้”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อครุ่นคิด แล้วบอกว่า “ยาสองชนิดที่เจ้าว่ามาเป็นยาศักดิ์สิทธิ์ที่หายากมาก แม้แต่ราชวงศ์เซวียนหยวนของเราก็ยังไม่มียาสองชนิดนี้ ทางตำหนักยมราชกลับยังมีดอกหลิงหลงเจ็ดสีอยู่หนึ่งต้น แต่อายุยังไม่ถึงสามร้อยปี ข้าต้องให้คนใต้อาณัติไปสืบหา ดูว่าในมือคนอื่นมียาทิพย์สองชนิดนี้หรือไม่”
สิ้นเสียง เขาก็ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วถามว่า “หากไม่มียาสองชนิดนี้ ยาในตัวท่านแม่ของเจ้าก็จะแก้ไม่ได้หรือ? เช่นนั้นก่อนจะหายาสองชนิดนี้เจอ นางจะไม่เป็นไรหรือ?”
“ข้าสกัดยาในร่างนางไม่ให้มีอันตรายถึงชีวิตได้ เดิมทีซานหยางจื่อตั้งใจจะใช้นางเป็นเตาหลอมมนุษย์ ยาพวกนั้นก็ไม่ใช่ยาพิษเสียทีเดียว แต่เป็นยาทิพย์ที่ล้ำค่ามาก ทว่าหากร่างกายนางรับไม่ไหว ยาหลายชนิดต่อต้านกันเองก็อาจค่อยๆ กลายเป็นพิษได้ หนำซ้ำยังเป็นพิษร้ายแรงด้วย ข้าสกัดไว้ได้ แล้วก็ใช้วิธีปล่อยเลือดเพื่อขับพิษให้นางได้ เพียงแต่ ฤทธิ์ยาแทรกซึมเข้าไปในกระดูกแล้ว ปล่อยเลือดอย่างเดียวไม่อาจกำจัดพิษได้หมด
ยาทิพย์สองชนิดนั้นล้วนเป็นยาล้ำค่า แม้จะเอามาทำยา ก็ไม่ต้องใช้ทั้งต้น ต้องการเพียงกลีบดอกกลีบเดียวเท่านั้น หากหาทั้งต้นไม่ได้ เช่นนั้นลองหากลีบดอกมาสักสองสามกลีบก็พอ”
ได้ยินอย่างนั้น เขาพยักหน้า แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “วางใจเถิด! เรื่องนี้มอบหมายให้เป็นหน้าที่ข้า ข้าจะรีบให้คนไปสืบข่าวโดยเร็ว ถึงแม้จะเป็นยาทิพย์ที่ล้ำค่ามากอีกสักเท่าใด ก็ต้
