บทที่ 757 ยากที่จะ ‘เบี้ยวหนี้’
“จะเกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ? ไม่ใช่เพราะว่าพวกท่านเพิ่งมาที่เมืองผู่โซ่วหรือไร ข้าเกรงว่าออกไปจะไม่รู้ทิศทางต่างหาก ข้าเป็นห่วง…” เวลานี้สะใภ้ใหญ่เฉินเร่งรีบกล่าวคำ “แต่พวกท่านก็กลับมาได้แล้ว เช่นนี้ข้าจึงวางใจ”
“โอ้ เป็นเช่นนั้น… ขอโทษแล้วที่ทำให้เจ้าเป็นห่วง” เย่อวี๋หรานไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร จึงได้แต่พูดไปเช่นนั้น
จริงหรือที่อีกฝ่ายเพียง ‘ห่วงใย’ มิใช่ลอบ ‘แอบมอง’ ตลอดเวลา?
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ ว่าแต่มีปัญหาใดหรือไม่?” ทว่าสะใภ้ใหญ่เฉินกลับไม่อับอาย และยังรู้สึกภูมิใจอีกด้วย “เพราะท่านเป็นผู้เช่าบ้าน หากมีสิ่งใดขาดเหลือ ข้าก็ควรจะช่วยดูแลไม่ใช่หรือ? อย่างไรเสียวันนี้พวกท่านไปรายงานตัวที่โจวเสวียใช่หรือไม่? ผลลัพธ์เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”
“อ้อ ทุกอย่างเรียบร้อยดี”
“จริงหรือ! ยินดีด้วยเจ้าค่ะ เรื่องนี้ทำข้ากังวลไปเสียมากมายเชียว…”
“กังวลมากมายงั้นหรือ?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…” สะใภ้ใหญ่เฉินหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะตอบกลับมาว่า “ก็เพราะพวกท่านไปรายงานตัว ข้าก็กังวลว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้นเพราะนานเกินไป”
เย่อวี๋หรานเผยสีหน้าเข้าใจ ก่อนจะตอบว่า “เป็นเช่นนั้นเองหรือ อย่างนั้นเจ้าก็คงกังวลโดยเปล่าประโยชน์แล้ว เพราะหลังจากรายงานตัว พวกเราก็ไปเที่ยวรอบเมืองกันเล็กน้อย”
“ข้าเองก็ยังอยากเดินเล่นโดยรอบ เมืองผู่โซ่วกว้างใหญ่และมีสถานที่สวยงามให้รับชม ไม่ว่าใครก็คงต้องอยาก
