พอใจ แรงกดดันทั่วร่างกระจายออกไปโดยไม่ตั้งใจ ลั่วเหิงตกใจจนพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง
“พวกเจ้าตามข้าเข้าไป หามเขากลับตระกูลไปเสีย!” ผู้อาวุโสสูงสุดหันไปบอกพวกคนข้างหลัง จากนั้นก็สาวเท้าเดินเข้าไปข้างใน
ลั่วเหิงแตกตื่นไม่รู้จะทำอย่างไรดี ในตอนนี้เอง เงาร่างสีเขียวร่างหนึ่งกำลังเดินทอดน่องมาทางนี้ เขารีบตะโกนด้วยความดีใจ “เฟิ่งจิ่ว! เฟิ่งจิ่วเจ้ามาแล้ว! เร็วเข้า มานี่เร็ว!”
ไม่ได้มาหลายวัน เฟิ่งจิ่วที่ตั้งใจจะแวะมาดูเหลือบเห็นกลุ่มคนหน้าถ้ำ รวมถึงผู้อาวุโสสูงสุด ก็รู้ทันทีว่าพวกเขาเป็นใคร เห็นลั่วเหิงทำหน้าร้อนใจ ก็รู้ว่าเขาเกลี้ยกล่อมผู้อาวุโสสูงสุดไม่สำเร็จ ฉะนั้นจึงรีบวิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้า
“ผู้อาวุโสสูงสุด ผู้อาวุโสสูงสุดขอรับ! ท่านต้องเป็นผู้อาวุโสสูงสุดแน่ๆ เลยใช่ไหมขอรับ? ผู้อาวุโสสูงสุดขอรับ ข้าได้ยินศิษย์พี่ลั่วบอกว่าท่านมาเยี่ยมศิษย์พี่เฉินหลายครั้งแล้ว จึงหวังว่าจะได้พบท่านสักครั้งมาโดยตลอด นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะบังเอิญได้พบท่าน”
เฟิ่งจิ่วที่วิ่งเหยาะๆ มา วิ่งผ่านลั่วเหิงแล้วตรงไปหยุดยืนตรงหน้าผู้อาวุโสสูงสุด ทำหน้าตื่นเต้นดีใจ ราวกับได้พบคนน่าเคารพนับถืออย่างไรอย่างนั้น ดวงตาสองข้างเป็นประกายฉายแววยินดีจับจ้องไปที่เขา
ผู้อาวุโสสูงสุดชะงักเล็กน้อย มองเด็กหนุ่มชุดเขียวที่ทำหน้าเลื่อมใสอยู่ตรงหน้า ก็กระแอมเบาๆ แล้วถามว่า “เจ้าเป็นใคร? เหตุใดไร้มารยาทถึงเพียงนี้? ตะโกนเสียงดังโวยวาย
