งชนชั้น ผู้ได้รับการสั่งสอนเหล่านั้นย่อมไม่แตกต่าง ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจูซุ่นเต๋อจะต้องโด่งดังและเป็นอัจฉริยะ ข้าเพียงหวังให้เขาสามารถอ่านหนังสือได้ หากต้องการเล่าเรียนต่อไปก็ไม่เป็นไร”
“เพียงแค่ให้อ่านได้งั้นหรือ?” อาจารย์ผู้เฒ่าเผยความประหลาดใจ “ไม่ต้องการชื่อเสียงหรือโชคลาภใดเลยหรือ?”
เย่อวี๋หรานหลุดหัวเราะเบา ๆ “ท่านใต้เท้า เวลานี้ท่านก็ได้พูดคุยกับซุ่นเต๋อแล้ว ด้วยนิสัยของเขาที่ซื่อตรงเช่นนี้ เขาเป็นได้เพียงเด็กน้อยเท่านั้น ข้าเกรงว่าในชีวิตของเขานี้ไม่มีสิ่งใดที่เขาปรารถนาหรอกเจ้าค่ะ อีกอย่างตัวข้าก็ไม่คาดหวังสิ่งใดจากเขาด้วยเช่นกัน ตราบใดที่เขาสามารถเลี้ยงดูตนเองได้ในอนาคต ไม่สร้างภาระให้พี่น้องของตนเอง และได้ทำในสิ่งที่เขาต้องการอย่างมีความสุข เท่านั้นข้าก็พอใจแล้ว”
อาจารย์ผู้เฒ่าขมวดคิ้วเล็กน้อย “หากต้องการให้ดูแลตนเองได้ การเรียนรู้ทักษะเลี้ยงชีพจะไม่เหมาะสมกว่าหรือ?”
“แล้วท่านใต้เท้าคิดว่าทักษะคือสิ่งใดหรือ?”
อาจารย์ผู้เฒ่าไม่ตอบกลับ
ในฐานะผู้อาวุโส เขาต้องการเกลี้ยกล่อมเหล่าผู้ให้กำเนิดที่กำลังเพ้อเจ้อฝันเฟื่องว่าแทนที่จะคาดหวังให้บุตรหลานกระโดดสู่หลังมังกรในก้าวเดียว ควรจะปล่อยให้พวกเขาไปเรียนรู้ทักษะในการดำรงชีวิตจะดีกว่า
อาชีพอย่างช่างไม้ ช่างฝีมือ ช่างตีเหล็ก… แม้สถานะจะต่ำต้อย แต่ก็เป็นอาชีพที่ไม่เคยขาดแคลนงานมิใช่หรือ?
ตราบใดที่มีคนต้องการสร้างบ้าน สร้างเครื่องมือ
