ยให้ข้าเป็นอย่างไร? ข้าไม่เอาหญ้าพรายของเจ้า แหนั่นของเจ้าน่ะ ข้าเอายาแลกกับเจ้า”
“ไม่ได้ขอรับ ข้ายังต้องใช้อีก” เธอหลับตา ไม่สนใจเขาอีก
“โธ่…”
“ข้าจะนอนแล้วขอรับ ศิษย์พี่ลั่ว ขายให้ท่านนั้นไม่ได้ แต่ให้ท่านยืมนั้นได้ เรื่องนี้ รอพรุ่งนี้ตื่นแล้วค่อยว่ากัน”
ได้ยินอย่างนั้น ลั่วเหิงยิ้ม “เช่นนั้นก็ได้!” ยืมใช้ก็ได้นี่! หากมีแหนั่น ยังกลัวจับหญ้าพรายไม่ได้อีกหรือ?
เช้ามืดวันต่อมา ทุกคนตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงร้องของแมลงและนกกา แสงอาทิตย์สาดส่องลงมากลางป่าสะท้อนเป็นเส้นสีทองหลายเส้น อากาศยามเช้าปลอดโปร่งสดชื่น ความรู้สึกสงบเงียบและงดงาม ทำให้อารมณ์ของพวกเขาเบิกบานตามไปด้วย
ทรัพยากรในนี้มีมากมายไม่มีวันหมด พลาดหญ้าพรายไปแล้ว ก็ยังมีอย่างอื่น พวกเขาไม่ควรจมปลักอยู่กับหญ้าพรายสองต้นนั้น หากยังเป็นเช่นนั้นจริง พวกเขาก็ใจแคบเกินไปแล้ว
………………………………….
ตอนที่ 1432 ข้าอยากเข้าไป
ทุกคนมุ่งหน้าเข้าไปในป่า เมื่อเข้าไปข้างใน ก็เห็นยาทิพย์มากมายหลายชนิดเติบโตกระจายไปทั่วทุกทิศ บ้างก็ขึ้นอยู่ในพุ่มหญ้า บ้างก็ขึ้นอยู่บนพื้นโล่ง บ้างก็ขึ้นอยู่บนซอกหิน
เฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างหลังเด็ดยาทิพย์อย่างเบิกบานใจ ค้นพบว่ายิ่งเดินลึกเข้าไประดับของยาทิพย์ก็ยิ่งสูง นอกจากเธอที่กำลังเด็ด คนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหน้าก็เริ่มเด็ดยาทิพย์ที่มีประโยชน์กับพวกเขาบ้างแล้ว คนสิบคนแยกย้ายกันเด็ด กลับไม่ได้เกิดความขัดแย้งใดขึ้น
หลายวัน
