นี้ขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยไปส่งยาทิพย์แทนข้า มาๆ นี่เป็นของที่ข้าเอากลับมาฝากเจ้า” พูดจบ ก็ยื่นตะกร้าใส่ถุงกระดาษน้ำมันให้เธอ
ยังไม่ทันเปิดเฟิ่งจิ่วก็ได้กลิ่นหอมลอยมาแล้ว เธออดตาเป็นประกายขึ้นมาไม่ได้ ถามด้วยเสียงตื่นเต้นดีใจว่า “ศิษย์พี่กัว นี่ไก่ย่างหรือ?”
“ฮ่าๆ ใช่แล้ว คนบนยอดเขาเราไม่ชอบของกินมากนัก กลับเป็นเจ้า ปล่อยยาห้าธัญพืชไว้ไม่กิน ดันชอบกินของพวกนี้แทน พวกสัตว์วิญญาณมีปีกข้าไม่มีปัญญาซื้อ แต่ไก่ย่างนี่ข้าซื้อกลับมาฝากเจ้าได้”
“ศิษย์พี่กัว ท่านรู้ใจข้าเหลือเกิน ขอบคุณท่านมาก นี่เป็นของที่เยี่ยมที่สุดแล้วจริงๆ” เธอพูดด้วยความดีใจ แล้วถามอีกว่า “ศิษย์พี่กัวเพิ่งกลับมาหรือ ไปดื่มที่ถ้ำข้าสักสองจอกดีหรือไม่?”
“อ้อ? เจ้ามีเหล้าด้วยหรือ?” เขาค่อนข้างประหลาดใจ
“มีขอรับ หลายวันก่อนศิษย์พี่ท่านหนึ่งให้ข้าเป็นรางวัล มีไหใหญ่เลยละขอรับ! ข้าเก็บไว้ยังไม่ได้ดื่มเลย!” เธอยิ้มกว้าง “ในเมื่อมีไก่ย่าง ก็ดื่มแกล้มเหล้าได้พอดี! ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เป็นเวลากินข้าวแล้วด้วย”
“อย่างนี้เองหรือ เช่นนั้นก็ดี พวกเราไปดื่มที่ถ้ำเจ้ากัน ไป” เขาพยักหน้ายิ้มๆ จากนั้นเดินไปที่ถ้ำพร้อมกับเฟิ่งจิ่ว
ภายในถ้ำ ข้างโต๊ะหิน สองคนดื่มเหล้ากินไก่ย่างพลางพูดคุยไปด้วย จากตอนแรกที่สติครบครันจนดวงตาเริ่มปรือลง เหล้าไหใหญ่ถูกดื่มไปถึงหนึ่งในสามแล้ว
“มาๆๆ ดื่มต่อ เอาให้หมดจอกนี้”
เฟิ่งจิ่วกล่าว ยกแก้วแล้วดื่มต่ออีกหนึ่ง
