คับบัญชาของปรมาจารย์ซานหยาง ระดับโอสถของอาจารย์อาต้วนสูงที่สุดเลย เยี่ยมยอดจริงๆ! ศิษย์พี่ได้เป็นศิษย์ของเขา พรสวรรค์ด้านการหลอมยาก็ต้องอยู่ในระดับอัจฉริยะแน่นอน ใช่แล้ว ข้าชื่อเฟิ่งจิ่ว ยังไม่ทราบเลยว่าศิษย์พี่ชื่ออะไร?”
ได้ยินเฟิ่งจิ่วพูดเช่นนั้น หว่างคิ้วของชายหนุ่มก็ยิ่งฉายแววภูมิใจ แม้แต่มุมปากยังหยักโค้งขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้ เขาเหลือบมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง กระแอมเบาๆ แล้วโอ้อวดว่า “สำนักโอสถตะวันของพวกเราเป็นสำนักหลอมยาอันดับหนึ่งในแปดจักรวรรดิใหญ่ ในสำนักมีอัจฉริยะมากมาย ข้ายังไม่อาจนับเป็นอัจฉริยะได้”
ขณะกล่าว เขาชะงักไป ก่อนเสริมว่า “ภายหน้าตอนพบข้า เรียกข้าว่าศิษย์พี่หูก็ได้”
“ขอรับ ศิษย์พี่หู”
เธอยิ้มตาหยีรับคำ จากนั้นก็เห็นชายหนุ่มเบื้องหน้าเผยแววตาตื่นเต้นยินดี มองไปที่จุดหนึ่งอย่างลุ่มหลง…
………………………………….
ตอนที่ 1400 อาจารย์อาซั่งกวน
แววตาของเธอไหวระริก ครั้นหันไปมองตามสายตาของเขา ก็เห็นร่างสีขาวร่างหนึ่งขี่กระบี่ไปทางถ้ำที่อยู่ด้านหลัง ร่างนั้นเพรียวบางสง่างาม อาภรณ์สีขาวผุดผ่องบริสุทธิ์ กอปรกับดวงหน้าที่โดดเด่นนั่น ชวนให้ผู้พบเห็นต่างต้องเบิกตากว้างอย่างอดไม่ได้
“อ๊ะ! อาจารย์อาซั่งกวนกลับมาแล้ว”
เธออุทานด้วยความดีใจ พอเห็นร่างนั้นหายลับไปข้างหลัง เธอเรียกสติกลับมาแล้วมองศิษย์พี่หูที่อยู่ข้างหน้า ประกายวาววับพาดผ่านในดวงตา กล่าวว่า “ศิษย์พี่หู ข้าต้องไปส่งยาทิพย์แล้ว
