บทที่ 751 น่าเสียดาย
ระหว่างที่พูด สายตาของสะใภ้ใหญ่เฉินยังกวาดมองว่าคนสกุลจูกินอะไรกัน
ว่ากันตามตรงแล้ว นางดูไม่ออกหรอก แค่รู้สึกว่าของพวกนั้นน่าจะเป็นก๋วยเตี๋ยว แต่กลับมีสีเทาขุ่น ไม่คล้ายสักเท่าไหร่
ทว่ากลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากในชามนั้นเย้ายวนใจคนยิ่งนัก
สะใภ้ใหญ่เฉินกลืนน้ำลายอย่างอดใจไม่ไหว
“ไม่ต้องหรอก เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ก็รบกวนพวกท่านเช่นนี้ ไม่ค่อยดีเท่าไหร่กระมัง” เย่อวี๋หรานจนใจยิ่ง ได้แต่วางชามก๋วยเตี๋ยวที่กินไปได้ครึ่งเดียวลงแล้วลุกขึ้นมา
นางไม่ได้เชิญสะใภ้ใหญ่เฉินเข้ามาในห้อง แต่ตรงออกไปนอกประตู ยืนขวางสายตาของสะใภ้ใหญ่เฉินเอาไว้
คิดไม่ถึงว่าสะใภ้ใหญ่เฉินยังชะเง้อคอ ถามว่า “พวกท่านกินอะไรกันหรือ ทำไมถึงหอมเช่นนี้?”
“…” เย่อวี๋หรานเงียบไปครู่หนึ่งจึงตอบว่า “ไม่มีอะไรหรอก แค่อาหารจากที่บ้านน่ะ จริงสิ วันนี้พวกท่านได้เตรียมการอะไรไว้หรือไม่?”
“เตรียมการอะไรงั้นหรือ?”
“คืออย่างนี้ พวกข้าตั้งใจว่ากินข้าวเช้าเสร็จแล้วจะออกไปข้างนอกสักหน่อย” เย่อวี๋หรานพูดเปลี่ยนหัวข้อ “อีกไม่กี่วันเมืองผู่โซ่วก็จะเปิดเรียนกันแล้ว ข้าคิดว่าจะพาเจ้าเจ็ดไปรายงานตัวก่อน ดูว่าทางนั้นมีกฎระเบียบอย่างไรบ้าง จะได้เตรียมตัวเอาไว้”
นางยังทอดถอนใจ บอกว่าชั่วชีวิตนี้ตนเองไม่เคยได้เดินทางไกลมาก่อน แต่เพื่อเจ้าเจ็ดแล้วกลับได้เดินทางมายังสถานที่ห่างไกลเช่นนี้
เมื่อวานตอนนางเพิ่งมาถึงก็พบว่าประตูเมืองผู่โซ่วส
