บทที่ 750 พวกท่านกินข้าวกันแล้วหรือนี่
“ไม่ถูกต้องตรงไหนอย่างนั้นรึ?” เย่อวี๋หรานถาม
จูซานกล่าวด้วยดวงตาเป็นประกาย “เนื้อในกับข้าวของพวกเขาดูเหมือนมีมาก แต่ความจริงกลับมีไม่มาก ท่านแม่ ท่านยังจำได้ไหมขอรับ ตอนบ่ายที่พวกเรากินก๋วยเตี๋ยวกันก็พบว่าเนื้อแผ่นบางมาก ตอนนั้นข้านึกว่าเป็นความชอบของบ้านพวกเขาเสียอีก แต่ตอนนี้มาคิดดูแล้วอาจไม่ใช่เพราะความชอบ แต่เป็น…”
เขาเว้นช่วงไปเล็กน้อย กล่าวต่อไปว่า “แต่เป็น ‘ความเสียดาย’”
เขาถึงขั้นยกอาหารมื้อเย็นของตระกูลเฉินมาเป็นตัวอย่าง ดูเหมือนจะใส่เนื้อมาก แต่ความจริงแล้วกลับจงใจจัดเนื้อพวกนั้นไว้ข้างบน ทำให้เข้าใจว่ามีเนื้อมาก
ความจริงกลับมีไม่มากเลย
ถ้าพินิจอย่างละเอียดจะพบว่าสีสันของเนื้อเหล่านั้นไม่ค่อยถูกต้องนัก อาหารคนละชนิด วิธีทำก็ต่างกัน แต่เนื้อของทุกจานกลับมีสีเหมือนกัน แปลกเกินไปแล้ว
“เจ้าเจ็ด เจ้ายังจำรสชาติของเนื้อที่เจ้ากินไปได้อยู่ไหม?” จูซานถาม “ข้าได้กินเหมือนกัน รสชาติมันเหมือนเอาไปต้ม ทั้งยังต้มแบบไม่ใส่เกลืออีกด้วย…”
จูชีพยักหน้า “ใช่แล้ว รสชาติเหมือนเนื้อต้มเลย แต่ไม่รู้ว่าต้มมาแล้วกี่รอบ แทบจะไม่เหลือรสชาติของเนื้อแล้ว”
สองพี่น้องถึงขั้นคาดเดาว่า ตกลงแล้วเป็นแผ่นเนื้ออะไรกันแน่
ต้มมาหลายรอบแบบนั้น แต่กลับไม่เปื่อยยุ่ยเลยแม้แต่น้อย
“อาจไม่ได้ต้มเอาก็ได้ แต่แช่ไว้ในน้ำเย็น จึงไม่ได้เปื่อยเร็วขนาดนั้น”
“อะไรนะ พี่สาม ท่านแกล้งใ
