ลั่วเหิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ตัวแข็งทื่อ หน้าซีดลงหลายส่วน เอ็ดเธอด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก” เจ้า เจ้าอย่าพูดไปเรื่อยเปื่อย เหยื่อล่ออะไรกัน ฟังดูน่ากลัว ข้าไม่ใช่เหยื่อล่ออะไรสักหน่อย ถ้าเจ้าฆาตกรโรคจิตนั่นกล้าโผล่หน้าออกมา ข้าจะจัดการมันให้สาสม!”
“ขอรับ มีศิษย์พี่ลั่วอยู่ด้วย ข้าก็วางใจหน่อย ถ้าเจออันตรายอะไร ศิษย์พี่ลั่วอย่าลืมดูแลข้าหน่อยเล่า” เธอพูดพร้อมยิ้มตาหยี
ได้ยินแล้วลั่วเหิงยืดหลังตรง ตบหน้าอกเสียงดัง “เจ้าวางใจได้ ข้าเป็นใครกัน? อาจารย์ข้าเป็นถึงศิษย์เอกของปรมาจารย์ซานหยางเชียวนะ ใครจะกล้าบังอาจลงไม้ลงมือกับข้า? หากคนคนนั้นเห็นข้าอยู่ที่นี่ จะต้องตกใจกลัวจนวิ่งหนีไปแน่”
………………………………….
ตอนที่ 1380 เป็นไปได้หรือไม่
ถึงจะพูดอย่างนี้ แต่ยามเขากวาดมองไปรอบตัว ในดวงตาก็ยังคงมีแววหวาดระแวงและขลาดกลัวอยู่บ้าง ถึงอย่างไรวิธีการสังหารของฆาตกรนั่นก็น่าสะพรึงกลัวเกินไป เป็นใครก็ต้องรู้สึกกลัว และกังวลที่จะต้องเผชิญหน้าอยู่แล้ว
เฟิ่งจิ่วกลับยิ้มตาหยีเดินตามอยู่ข้างเขา เทียบกับลั่วเหิงที่หวาดกลัวและกวาดตามองรอบๆ ด้วยความระแวดระวังแล้ว เธอดูสงบนิ่งกว่ามาก
ในใจยังลอบวิเคราะห์ไปด้วย ฆาตกรคนนั้นเลือกลงมือเฉพาะกับคนของสำนักโอสถตะวัน แถมยังฆ่าคนด้วยการกรีดแขนขาปาดคอและตัดแก่นกายของผู้ชาย เหมือนมีเป้าหมายที่เจาะจงอยู่
“นี่ เจ้ากำลังจะขึ้นไปสำนักโอสถตะวันหรือ?” ลั่วเหิงตะโกนเรียก ชายฉกรรจ์ร่างกายก
