าที่ตอนแรกเปรอะเปื้อนเห็นไม่ชัดก็เผยเค้าเดิมออกมา หน้าตาที่หล่อเหลานั่น ดวงตามีชีวิตชีวาและเจ้าเล่ห์คู่นั้น ยิ่งทำให้เสี่ยวเอ้อร์ตะลึงตาค้าง
ในยุคสมัยนี้ ไม่ว่าคนแบบไหนก็ล้วนมีจริงๆ…
นี่มันคุณชายสูงศักดิ์ชัดๆ แต่กลับแต่งตัวเป็นขอทานน้อยคนหนึ่ง ช่างเป็นคนที่แปลกจริงๆ
ครั้นนึกได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองเพิ่งไล่เขาไป ก็อดไม่ได้ที่จะหดคอ ขณะคิดจะย่องกลับเข้าไปข้างใน ก็มีมือคู่หนึ่งวางลงมาบนไหล่ของเขา “เสี่ยวเอ้อร์ สหายข้าเล่า?”
จูเยวี่ยรออยู่ข้างในนานแล้ว ขอทานน้อยก็ยังไม่มาสักที จึงออกมาตามหา นึกไม่ถึงว่าไม่ว่าจะชั้นบนหรือชั้นล่างก็หาขอทานน้อยไม่เจอ เขาถึงได้ลงมาถาม
“สหาย สหายอะไรหรือขอรับ?” เสี่ยวเอ้อร์ถามด้วยความงุนงง
“ก็ขอทานน้อยที่เดินตามหลังข้ามาอย่างไรเล่า! ข้าขึ้นไปข้างบนแล้วก็ยังไม่เห็นเขาตามมา เจ้าไล่เขาไปแล้วใช่หรือไม่?” จูเยวี่ยถาม ถมึงตาจ้อง โดยเฉพาะเมื่อเห็นสีหน้าร้อนตัวของเสี่ยวเอ้อร์ก็ยิ่งมั่นใจ
“เจ้าไล่เขาไปแล้วจริงหรือ?”
“เปล่า เปล่าขอรับ…” เสี่ยวเอ้อร์พึมพำ เหงื่อเริ่มไหลซึม
“เปล่า? หากเจ้าไม่ไล่เขาไป แล้วทำไมเขาไม่เข้ามา? พวกเจ้าเป็นเหลาสุราประเภทใดกัน มีนิสัยชอบไล่แขกหรือ เถ้าแก่อยู่ไหน? ไปเรียกเถ้าแก่มาให้ข้า!” เขาตะโกนด้วยความโมโห
“คุณชายท่านนี้ ท่านระงับโทสะก่อน อย่าเพิ่งโมโหไป” เถ้าแก่เดินออกมา พยายามเกลี้ยกล่อมด้วยรอยยิ้มเอาใจ
“ระงับโทสะ? เสี่ยวเอ้อร์ของท่านคนนี้ไล่
