ผ้าขาดๆ พอเห็นขอทานน้อยผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้ามอมแมมเต็มไปด้วยดินโคลน เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ และหันไปมองรอบด้านแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าองครักษ์ของเขาตายหมดแล้ว ดวงตาก็แดงขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
“ยายปีศาจเฒ่านั่นเล่า? นาง นางยังอยู่ที่นี่หรือไม่?” นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้แล้ว เขาใจสั่นเล็กน้อย แม้แต่ยามพูดฟันก็กระทบกันอย่างไม่อาจควบคุมได้
“ข้าไม่เห็น ข้าแค่ผ่านทางมาก็เลยเดินเข้ามาดูหน่อย เห็นองครักษ์พวกนี้ตายหมดแล้ว พอเปิดฝาโอ่งก็เจอเจ้าที่ยังมีชีวิตอยู่ เลยช่วยเจ้าออกมา”
เฟิ่งจิ่วตบๆ เสื้อผ้าบนตัว ยืดเอวบิดขี้เกียจ “ข้าจะไปแล้ว ที่นี่ไม่มีอะไรให้กินเลย คนก็ไม่มีให้เห็นแม้แต่เงา” ขณะพูด ก็ก้าวเท้าจะเดินไปข้างนอก
“อย่าเพิ่งไป เจ้า เจ้ารอข้าด้วยสิ!” เด็กหนุ่มตกใจ รีบวิ่งตามไป
เฟิ่งจิ่วไม่หยุดฝีเท้า จนกระทั่งออกจากตัวหมู่บ้านไป เธอจึงค่อยลอบถอนหายใจเบาๆ และหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แอบคิดในใจว่าเกือบต้องเอาชีวิตน้อยๆ มาทิ้งไว้ที่นี่แล้วสิ
“ขอทานน้อย ขอบคุณเจ้าที่ช่วยชีวิตข้า” เด็กหนุ่มวิ่งเหยาะๆ มาข้างกายเฟิ่งจิ่วแล้วกล่าวขอบคุณ
เฟิ่งจิ่วสาวเท้าเดินไปข้างหน้า ตอบว่า “ขอบคุณข้าปากเปล่าไม่มีประโยชน์ หากจะขอบคุณก็ให้อะไรที่มันจับต้องได้หน่อย”
“เช่นนั้นเจ้าส่งข้ากลับบ้านเถิด! กลับถึงบ้านแล้วข้าจะให้คนตอบแทนเจ้าอย่างงาม อีกอย่างข้ายังเลี้ยงอาหารดีๆ เจ้าได้มื้อหนึ่งด้วย” เขาคิดว่าขอทานน้อยคนนี้ตั
