บทที่ 749 ไม่แปลกที่ชอบกินเนื้อ
“ในถ้วยก็ยังมีอยู่นี่นา?” เฉินต้าชวนกลอกตา ไม่สนใจเลยสักนิด
“ท่าน…” เฉินเสี่ยวชวนไม่ยอมแพ้ คว้าช้อนมาตักไปสองช้อนพูน
เขายังรู้จักดูแลน้องสาวของตนเอง เฉินเจวียนเอ๋อร์ แบ่งให้นางไปหนึ่งช้อน
เฉินต้าชวนเห็นเขาตักไปสองช้อนก็รู้สึกว่าตนเองเสียเปรียบ ร่ำร้องว่า “ทำไมเจ้าตักเยอะอย่างนั้น?”
“แล้วทำไมข้าจะตักไม่ได้? ข้ากับเจวียนเอ๋อร์มีกันสองคน คนละช้อน ก็ต้องตักสองช้อนน่ะสิ” เฉินเสี่ยวชวนได้อกได้ใจ รู้สึกว่าตนเองเป็นฝ่ายได้เปรียบ
มารดาบอกเขาว่าคนที่หาเงินได้มากที่สุดในบ้านคือบิดาของเขา ข้าวของเครื่องใช้อาหารการกินพวกนี้ไม่อาจถอยให้คนอื่น ต้องรู้จัก ‘แย่งชิง’
“เฮอะ!” เฉินต้าชวนโมโหจึงหยิบช้อนมาตักให้บิดามารดาไปสองช้อน…ตอนนี้บ้านข้าตักมาสามช้อนแล้ว คงได้เปรียบแล้วกระมัง?
เฉินเสี่ยวชวนก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลอกเลียนแบบโดยการตักให้บิดามารดาของตนเองบ้างคนละช้อน
แม้จะเทเครื่องเคียงใส่ถ้วยใบใหญ่ แต่เย่อวี๋หรานเพียงนำมาหนึ่งกระบอกขนาดเท่ากำปั้นเท่านั้น จะมีมากสักเท่าไหร่เชียว
ตอนแรกพวกผู้ใหญ่คีบกันไปแล้วคนละนิดละหน่อย (พวกเขาต่างคีบกันไม่มากเพื่อแสดงออกถึงความเกรงอกเกรงใจ) พอพวกเด็ก ๆ ใช้ช้อนจ้วงเอา ๆ แบบนี้ ชั่วพริบตาเดียวก็เกลี้ยงถ้วย
เฉินหลิ่งใบหน้าเขียวคล้ำ ตบโต๊ะเสียงดังปัง “มันใช้ได้ที่ไหน? พวกเจ้ายังจะกินข้าวอยู่ไหม? ถ้าไม่อยากกินก็ไสหัวกลับห้องไปซะ”
เฉินต้าชวนกับ
