อกเพียงลำพัง เขาจะวางใจได้อย่างไร?
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เฟิ่งจิ่วหัวเราะทันที “ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องห่วงข้า ถึงจะสู้ไม่ได้ ข้าก็หนีได้นี่! อีกอย่าง ข้าจะระวังตัวไว้ ไม่ไปหาเรื่องใครส่งเดช”
ได้ยินเช่นนั้น เขาเหล่ตามองเธอแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างตรงไปตรงมายิ่ง “คำพูดเจ้าไม่ค่อยน่าเชื่อถือ”
เฟิ่งจิ่วชะงัก ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “เอาละๆ เอาเป็นว่าท่านวางใจเถิด! ข้าดูแลตัวเองได้” เธอไม่อยากให้เขาส่งคนไปคอยคุ้มกันเธอลับๆ นั่นจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับตามองอยู่
เขาเห็นเช่นนี้ ก็ทำได้เพียงถามว่า “เก็บของเรียบร้อยหมดแล้วหรือ ข้าให้ทางครัวเตรียมอาหารจำพวกของว่างไว้ให้เจ้า เอาไว้กินระหว่างทางได้”
………………………………….
ตอนที่ 1342 หมู่บ้านประหลาด
“เจ๋อ ท่านช่างดีจริงๆ” เธอกอดแขนเขา ยิ้มตาหยีพลางกล่าว
“เจ้าเป็นผู้หญิงของข้า ข้าไม่ดีกับเจ้า แล้วจะดีกับใคร?” เขาเผยรอยยิ้ม มองดูเธอที่อยู่ข้างกาย ในใจทั้งอาลัยอาวรณ์ทั้งเป็นห่วง
“โอ๊ย!”
มีเสียงร้องแหลมๆ ดังเข้ามา ทั้งสองคนหันไปมอง ที่แท้ก็เป็นฮุยหลางที่นอนหลับอยู่บนต้นไม้เผลอพลิกตัวแล้วตกลงมาจากด้านบน ทั้งตัวกระแทกลงบนพื้นอย่างจัง
“อูย!”
เขาครางเบาๆ นอนคว่ำหน้าบนพื้นอยู่นานถึงค่อยลุกขึ้นมา รู้สึกได้ว่าพวกเขากำลังมองตนเอง จึงเงยหน้าขึ้น ยิ้มเหยเกแล้วแก้ต่างว่า “คือว่า ข้าไม่ได้ยิน ข้าไม่ได้แอบฟังพวกท่านคุยกันเลย จริงๆ นะ”
อิ่งอีที่เฝ้าอยู่ด้านนอกลานบ้านได้ยินก็กลอ
