ั้ง
“อืม…”
บรรยากาศชวนฝันทั้งหมดพังทลายในชั่วพริบตา ฉากที่เต็มไปด้วยบรรยากาศหวานชื่นคลุมเครือเมื่อครู่ ตอนนี้เห็นเพียงเซวียนหยวนโม่เจ๋อหน้าผากอาบเหงื่อและส่งเสียงร้องครางเพราะถูกดัดกระดูก
เจ็บ เจ็บเกินไปแล้ว!
ถูกดึงขาทั้งสองข้างมาด้านหลัง เหมือนเส้นเอ็นของขาทั้งสองข้างถูกยืดให้ยาวขึ้นอย่างไรอย่างนั้น ทำให้อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงร้อง ยิ่งไปกว่านั้น เฟิ่งจิ่วยังลงมืออย่างกะทันหันถึงเพียงนั้น บรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันทำให้เขาอึ้งงัน ผ่านไปครู่ใหญ่ ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้างหลัง จึงค่อยรู้ว่าตัวเองคิดเลยเถิดไปไกลแล้ว…
………………………………….
บทที่ 1340 มาขอโทษ
กระทั่งผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม เขานอนคว่ำอยู่บนเตียง มองดูผู้หญิงที่พลิกตัวกระโดดลงจากเตียง เขาสูดหายใจลึกๆ แล้วกล่าวว่า “ครั้งหน้าถ้าเจ้าจะนวดให้ข้าก็บอกตรงๆ เถิด!”
เฟิ่งจิ่วยิ้มหัว “ข้าก็ไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่น ท่านต่างหากที่คิดไปไกล”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อหน้างอ เบนสายตาหนีไม่มองเธออีก ในใจกลับลอบพึมพำว่า ‘พูดจาสองแง่สองง่ามขนาดนั้น เขาจะไม่คิดไปไกลได้หรือ?’
“เอาละ นี่ก็ค่ำมากแล้ว ข้าต้องกลับไปพักผ่อนแล้ว” เธอยิ้มตาหยีเดินออกไปข้างนอก พลางกล่าวว่า “ถ้าไม่เห็นแก่ที่ท่านแบกข้ากลับมา ข้าไม่นวดให้ท่านหรอก เนื้อตัวแข็งกระด้างอย่างกับก้อนหิน นวดจนข้าปวดมือจะตายแล้ว”
ครั้นเปิดประตูก็เห็นฮุยหลางกับอิ่งอียืนอยู่นอกห้อง พอเห็นเธอออกมาก็รีบ
