บทที่ 748 ครอบครัวอลเวง
ต่อให้เคี้ยวอย่างละเอียดเชื่องช้าเพียงไหน มันเทศแท่งเดียวจะมีเนื้อมากสักเท่าไหร่เชียว ผ่านไปไม่นานพวกนางก็ละเลียดกินจนหมด
สิ่งที่น่าเสียดายก็คือ เมื่อพวกนางมองไปที่ถุงผ้านั้นอีกครั้ง เฉินเสิ่นก็เก็บคืนไปแล้ว
ตอนกลับเข้าไปในครัว สะใภ้รองเฉินยังแอบสะกิดแขนสะใภ้ใหญ่เฉินเบา ๆ กระซิบถามว่า “นี่ ท่านได้เก็บเอาไว้บ้างไหม?”
“ไม่” สะใภ้ใหญ่เฉินตอบ
“ข้าไม่เชื่อ” สะใภ้รองเฉินมีสีหน้าเคลือบแคลง “ของอร่อยอย่างนั้น ท่านจะไม่อุบไว้เลยได้อย่างไร? ถุงใหญ่ขนาดนั้น ต่อให้ท่านแอบเก็บไว้สักหน่อย ท่านแม่ก็ดูไม่ออกหรอกน่า”
“ข้าไม่เคยกินมาก่อน แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่ามันเป็นของดีหรือไม่?” สะใภ้ใหญ่เฉินยังคงไม่ยอมรับ
พูดเป็นเล่น ถ้ายอมรับแล้ว คนบางคนจะไม่เอาไปฟ้องงั้นรึ?
นางไม่โง่หรอกนะ!
แต่เมื่อนึกถึงมันเทศแท่งที่แอบเก็บเอาไว้ นางก็ทั้งดีใจและเศร้าใจในคราวเดียวกัน
ดีใจที่ตนเองฉลาดพอ เอาบางส่วนไปซ่อนไว้ก่อน เศร้าใจที่ตอนนั้นนางกลัวว่าแม่สามีจะจับสังเกตได้ จึงหยิบออกไปเพียงนิดเดียว
เฮ้อ…ถ้ารู้แต่แรกว่าจะอร่อยขนาดนี้ นางน่าจะเก็บเอาไว้มากกว่านี้
ไม่ นางน่าจะชิมดูก่อนที่จะเอาไปรายงานต่อหน้าแม่สามีแล้ว
สาเหตุที่นางไม่ได้ลองชิมของสิ่งนั้นก่อนก็เพราะกลัวว่าเมื่อตนเองชิมไปแล้ว อาจแสดงกลบเกลื่อนได้ไม่มิด
ถ้าอยากแสดงได้ดีก็ต้องไม่ได้กินมาก่อนจริง ๆ
ต้องหลอกตัวเองได้ก่อน ถึงจะหลอกคนอื่นได้สำเร็
