จ
แม้ระหว่างนั้นจะขลุกขลักบ้างเล็กน้อย แต่มื้อเย็นของตระกูลเฉินก็ยังตระเตรียมเสร็จตามนัดหมาย
จูซานก็ไปซื้อของจำเป็นกลับมาจากข้างนอกแล้ว
เนื่องจากยังไม่มีเตาไว้ต้มน้ำ เย่อวี๋หรานจึงให้จูซานไปตักน้ำเย็นกลับมา โปรยขี้เถ้าลงไป แล้วแช่ถ้วยชามทิ้งเอาไว้
“อย่าลืมเอาเครื่องเคียงมาด้วย”
ตอนที่ตระกูลเฉินให้ลูกชายสองคนมาเรียก เย่อวี๋หรานยังไม่ลืมเตือนให้จูซานเอาสิ่งของติดมือไปด้วย
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการกินข้าวบ้านคนอื่นเป็นครั้งแรก เย่อวี๋หรานคิดว่าควรมีมารยาทสักหน่อยจะดีกว่า
เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายบังเกิดใจละโมบ นางจึงไม่ได้ให้จูซานเอาน้ำพริกเนื้อที่ดีที่สุดไปด้วย แต่เลือกเครื่องเคียงที่ใคร ๆ ล้วนมีติดบ้านไปแทน
แต่เมื่อเทียบกับของคนอื่นแล้ว ของสกุลจูใช้สูตรของนางจึงมีรสชาติดีกว่า
“จูต้าเหนียง ท่านก็จริง ๆ เล้ย ทำไมเอาของมาอีกแล้วเล่า?” เมื่อเฉินเสิ่นเห็นสิ่งของที่เย่อวี๋หรานส่งมาให้ก็นึกถึงมันเทศแท่งตากแห้งที่สะใภ้ใหญ่เอามาให้วันนี้
นางไม่รู้ว่าของสิ่งนั้นล้ำค่าหรือไม่ แต่นางกล้าพูดว่าหายากแน่นอน
ไม่รู้ว่าคราวนี้จูต้าเหนียงจะเอาอะไรมาอีก?
“ไม่ใช่ของหายากอะไร ก็แค่เครื่องเคียงที่ทำกันเองเท่านั้น” เย่อวี๋หรานยิ้ม “พวกท่านเชิญข้ามากินข้าว จะได้ชิมรสชาติบ้านเกิดข้าด้วยพอดี”
นางบอกอีกฝ่ายว่าเครื่องเคียงนี้สามารถเอาไปผัดก่อนแล้วค่อยนำมารับประทาน หรือจะนำมารับประทานเป็นเครื่องเคียงโดยตรงก็ได้เหมื
