อนกัน
เครื่องเคียงใส่มาในกระบอกขนาดไม่ใหญ่ ประมาณกำปั้นเท่านั้น ทำมาจากกระบอกไม้ไผ่ที่ผ่านการตากแห้งแล้ว
ตัดปลายด้านหนึ่งทิ้ง เหลือปลายอีกด้านหนึ่งเอาไว้เป็นฐาน ก็จะได้ภาชนะจากธรรมชาติ แล้วค่อยปิดปากด้วยกระดาษน้ำมัน ใช้เชือกพันให้เรียบร้อย
แม้การเก็บรักษาเช่นนี้จะสู้ไหดินเผาไม่ได้ แต่สำหรับการเก็บรักษาระยะสั้นกลับเป็นวิธีที่ประหยัดแรงได้มากวิธีหนึ่ง
ประเด็นสำคัญก็คือไม่ล้มง่าย
“กระบอกนี้ทำมาจากไม้ไผ่สินะ?” เฉินเสิ่นรับมาด้วยความประหลาดใจ “ข้าเพิ่งเคยเห็นกระบอกที่ทำจากไม้ไผ่เป็นครั้งแรก น่าสนใจทีเดียว บนนี้เหมือนจะสลักอะไรไว้ด้วย…”
นางพลิกมาดู เพราะอ่านหนังสือไม่ออกจึงไม่รู้ว่าบนนั้นเขียนอะไรเอาไว้ เพียงรู้สึกว่ามีลวดลายแปลก ๆ
เย่อวี๋หรานอธิบายว่า “อืม บนนั้นแกะสลักเดือนเอาไว้ ระบุว่าเครื่องเคียงในกระบอกไม้ไผ่นี้ทำมาตั้งแต่เดือนไหน เพราะกลัวว่าพอที่บ้านทำมากขึ้นก็จะไปปนกับของใหม่ จึงแกะสลักเวลาเอาไว้ ทุกคนก็จะรู้ได้ ไม่หยิบไปส่งเดช”
“ที่แท้เป็นตัวอักษรหรือเนี่ย…” เฉินเสิ่นยิ้ม “ต้องอ่านออกถึงจะเข้าใจ ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นแม่เฒ่าที่ไม่รู้หนังสืออย่างข้า ต่อให้พวกท่านแกะสลักอะไรไว้ก็อ่านไม่ออกอยู่ดี เสียเปล่าแล้ว”
เฉินเสิ่นพูดเย้า สะใภ้ใหญ่เฉินก็เอาถ้วยใบหนึ่งมาใส่เครื่องเคียง
นางยังตั้งใจเลือกถ้วยใบที่ขนาดใหญ่เป็นพิเศษ กลัวว่าประเดี๋ยวแม่สามีจะตระหนี่อีก เทออกมาเพียงนิดเดียว ยังไม่ทันช
