ิมรู้รสอันใดก็หมดแล้ว
เหมือนกับมันเทศแท่งก่อนหน้านี้ ถ้านางไม่แอบเก็บเอาไว้เสียก่อน ยังจะมีส่วนของนางอยู่หรือ?
อย่าคิดว่านางไม่รู้เชียวนะ พอในบ้านมีของอร่อยหน่อย แม่สามีก็จะเอาไปซ่อน แอบเอาไปให้ลูกสาวสุดที่รักเพื่อเอาใจลูกเขยคนนั้นของนาง
เฮอะ!
บ้านนั้นจะมีของดีอะไร?
ยังจะพูดว่าเป็นตระกูลใหญ่อีกนะ คิดแต่จะกอบโกยของจากบ้านแม่ยายแบบนี้
เฉินเสิ่นเห็นถ้วยที่สะใภ้ใหญ่หยิบมาแล้วก็ถลึงตาใส่
นางจะไม่ล่วงรู้ความคิดของสะใภ้ใหญ่ได้อย่างไร คงเป็นเรื่องตอนที่ลูกสาวกลับบ้านมา นางให้อะไรลูกสาวกลับไปเล็กน้อย สุดท้ายลูกสะใภ้คนนี้กลับจำฝังใจเอาไว้ล่ะสิ?
ของกินเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง จำเป็นด้วยหรือ?
สะใภ้ใหญ่เฉินทำเป็นมองไม่เห็น หยิบกระบอกไม้ไผ่นั้นมาเทลงไปในถ้วย ทั้งยังใช้ตะเกียบกวาดลงมาจนเกลี้ยง
แม้จะเป็นเครื่องเคียงที่ทำจากผัก แต่ในนั้นไม่ได้มีผักอย่างเดียว ยังมีเต้าหู้ตากแห้งสูตรเฉพาะของสกุลจูอีกด้วย
เอาเต้าหู้ไปผัดกับน้ำแกงเนื้อ กลิ่นหอมเย้ายวนใจ
ตอนเทออกมา คนตระกูลเฉินล้วนได้กลิ่นกันหมดแล้ว
“จูต้าเหนียง เครื่องเคียงของพวกท่านช่างหอมจริงเชียว ข้าไม่เคยพบเจอเครื่องเคียงที่ไหนหอมเท่านี้มาก่อนเลย” สะใภ้รองเฉินทำจมูกฟุดฟิด ยิ่งดมก็ยิ่งหอม
นางรู้สึกว่าพี่สะใภ้ทำได้ยอดเยี่ยมยิ่ง ถ้าไม่ใช้ถ้วยใบใหญ่ ไม่ว่าจะเหลือมากน้อยเพียงใด เครื่องเคียงที่หอมหวนเช่นนี้คงถูกแม่สามีฮุบเอาไว้เป็นแน่
ตอนไหนจะได้กินอีกคร
