บทที่ 747 นี่มันคืออะไร?
“ไม่เป็นไร ข้ามีเรื่องจะมารบกวนเจ้าพอดี เรือนหน้าก็อยู่แค่นี้ เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว” เย่อวี๋หรานกล่าวราวกับไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น “พวกข้ามาจากตำบลอันจิ่ว เป็นตำบลเล็ก ๆ ไม่มีของล้ำค่าอันใด มีก็แต่ของว่างที่ทำกินกันเอง หวังว่าพวกเจ้าจะไม่รังเกียจ”
ตอนส่งสิ่งของให้ก็เปิดผ้าคลุมตะกร้าออก เพื่อเตือนอีกฝ่ายว่าข้างในมีของอย่างอื่นด้วย
“อ๋า เอาของมาให้ได้อย่างไร? เกรงใจเกินไปแล้ว” สะใภ้ใหญ่เฉินรีบบ่ายเบี่ยงไม่ยอมรับ “ถ้าแม่สามีรู้เข้าจะต้องตำหนิแน่นอน ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด จูต้าเหนียง ท่านเอากลับไปเถอะ…”
นางรับตะกร้าไปแล้วก็รีบร้อนเอาห่อของข้างในส่งคืนให้เย่อวี๋หราน
ตอนที่ส่งคืนมายังเหล่มองแวบหนึ่ง
ถุงผ้าสีเทาตุ่น มีเชือกมัดปากเอาไว้ ดูไม่ออกเลยว่าคือสิ่งของอันใด
ตอนนางถืออยู่ในมือไม่รู้สึกว่าหนักมาก แต่ก็พอมีน้ำหนักอยู่บ้าง
“เอ๊ะ คืนอะไรกัน? นี่เป็นของที่บ้านพวกข้าทำเอง เจ้ารังเกียจว่าพวกข้ามาจากชนบทขนาดนี้เลยหรือ ถึงได้ไม่ถูกใจของกินที่พวกข้าทำ?” เย่อวี๋หรานไม่รับ ผลักคืนไป
“เป็นไปได้อย่างไร? จูต้าเหนียง ข้าไม่ได้รังเกียจ เพียงแต่…”
“ไม่รังเกียจก็รับไว้เถอะ ถ้าไม่อร่อย คราวหน้าข้าก็ไม่เอามาฝากแล้ว” พร้อมกันนั้น เย่อวี๋หรานก็อธิบายวิธีกินให้อีกฝ่าย “ของในถุงผ้าหยิบออกมาก็กินได้ทันที รสหวานกรุบกรอบ เด็กหรือผู้ใหญ่ล้วนชอบกินทั้งนั้น กินหมดแล้วถ้ายังอยากกินอีก ข้าก็เอ
