บทที่ 746 มีคนโกหก
เย่อวี๋หรานฟังเข้าใจแล้ว มุมปากพลันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม “น่าสงสัยไม่น้อยจริง ๆ ตอนที่พวกเราเข้ามา เจ้าได้สังเกตเรือนตระกูลเฉินบ้างหรือไม่?”
จูซานนึกทบทวน
ตอนแรกเขาเพียงสังเกตว่าเรือนตระกูลเฉินกว้างใหญ่ แต่เมื่อมารดาเอ่ยขึ้นมาเช่นนี้ เขาก็พบว่าเรือนตระกูลเฉินไม่เพียงแต่กว้างขวาง แต่ยังสร้างอย่างแข็งแรงมั่นคง
หากเป็นคนทั่วไป การสร้างเรือนหลังใหญ่เช่นนี้ย่อมไม่มีปัญหา แต่ตอนนั้นอาเฉินพูดเองไม่ใช่หรือว่า…พี่น้องของเขา ‘จน’
ทว่าการตกแต่งภายในเรือนไม่เกี่ยวอันใดกับความยากจน อย่างมากก็แค่ไม่ค่อยร่ำรวยเท่านั้น
คิดมาถึงตรงนี้ จูซานก็พยักหน้ากล่าวว่า “ขอรับ”
“เจ้าคิดว่าอย่างไร?” เย่อวี๋หรานพูดจบก็เป่าเส้นก๋วยเตี๋ยว แล้วรับประทานอย่างใจเย็น
จูซานกล่าวว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขามีมาตรฐานความจนต่างจากพวกเรา ก็คงเป็นเพราะมีคนโกหก”
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว “วิเคราะห์ได้ถูกต้อง”
จูซานคิดไม่ถึงว่ามารดาจะพูดเช่นนี้ จึงรู้สึกว่าทั้งน่าขันและใจพองฟู
ความรู้สึกนี้ทำให้เขาตระหนักได้ว่า ต่อให้เป็นเพียงคำชมเชยธรรมดา แต่ถ้ามาจากมารดาแล้ว เขากลับดีใจมาก!
มุมปากยกขึ้นนิด ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมท่านแม่ถึงยังเช่าเรือนพวกเขาล่ะขอรับ?” จูซานถามเรื่องที่ตนเองสงสัย
เย่อวี๋หรานยิ้มพลางกล่าวว่า “เรือนหลังนี้สบายมาก ราคาก็เหมาะสม แล้วเหตุใดจะไม่เช่า?”
“ท่านแม่ ข้าจริงจังนะ”
“ข้าก็จริงจั
