บทที่ 745 น่าสงสัย
“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” เฉินหลิ่งถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “กลัวก็แต่พวกเขาจะได้ยินกิตติศัพท์ของตระกูลซ่งแล้วจะหนีไปน่ะสิ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องพูด ทำเป็นไม่รู้ ควรทำสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้น” สีหน้าอาเฉินค่อนข้างเย็นชา “ถ้าเกิดพวกท่านโชคดีได้มาเจอจูซิ่วไฉที่รู้จักกับคุณชายเยี่ยนผู้นั้นเล่า?”
ทันใดนั้น สองสามีภรรยาล้วนไม่พูดอะไร
อาเฉินไม่ได้รั้งอยู่นาน เมื่อพูดจบแล้วก็จากไป
อีกด้านหนึ่ง เย่อวี๋หรานกับจูซานกำลังจัดการความเรียบร้อยภายในห้องพัก
แม้ก่อนหน้านี้คนตระกูลเฉินจะจัดการไปแล้ว แต่พวกเขานำสัมภาระมาด้วยมากมาย จำเป็นต้องหาที่ทางจัดเก็บให้เรียบร้อย
เนื่องจากเป็นห้องชุดจึงจัดการง่ายมาก สิ่งของที่ต้องใช้ในห้องนอนก็วางไว้ในห้องนอน ส่วนตำราและเครื่องเขียนวางไว้ในห้องรับแขก
ประจวบเหมาะกับในห้องรับแขกมีชั้นหนังสือและโต๊ะอ่านตำราพอดี เพียงจัดแจงเล็กน้อย หาตำแหน่งวางเข้าที่ก็เสร็จสิ้นแล้ว
“ท่านแม่ อันนี้ข้าทำเองขอรับ”
จูชีทะนุถนอมเครื่องเขียนของตนเองยิ่ง ไม่ได้ให้เย่อวี๋หรานและจูซานจัดการให้แม้แต่น้อย
ไม่ใช่เพราะเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะทำของของตนเองเสียหาย แต่สิ่งของเหล่านี้หากเขาจัดการเอง เวลาจะใช้งานก็รู้ว่าอยู่ตรงไหน สะดวกกว่ามาก
เย่อวี๋หรานเข้าใจดีจึงพยักหน้า เดินเข้ามาช่วยจูซาน
“ท่านแม่ ท่านไปปูที่นอนเถอะขอรับ ของพวกนี้ข้าจะจัดการเอง” จูซานเกรงว่าเขาจะหาของที่เย่อวี๋หรานช่วยเก็บไม่
