่ำคืน ช่างให้ความรู้สึกที่สบายและอบอุ่นยิ่งนัก
“กอดแน่นๆ”
เขาเอื้อมสองมือไปข้างหลังประคองสองขาของเธอไว้ พลางสาวเท้าเดินลงไปข้างล่างภูเขา ฝีเท้าของเขาไม่เร็วไม่ช้าเกินไป แล้วก็ไม่เร่งรีบขี่กระบี่บินกลับ แต่แบกเฟิ่งจิ่วเดินลงเขาทีละก้าวๆ พูดคุยกันสัพเพเหระ
“ถ้าหนาวก็กระชับเสื้อคลุมให้แน่นหน่อย อย่าให้ลมเข้าไปได้ เจ้าขดตัวนอนอยู่ในเสื้อคลุมสักตื่นก็ได้” เขากล่าวพลางเดินไปด้วยฝีเท้ามั่นคง
“อืม” เฟิ่งจิ่วรับคำ ร่างกายโยกไหวเบาๆ ไปตามย่างก้าวของเขา ทำให้เธออดที่จะหาวไม่ได้ ดวงตาเริ่มปรือแล้ว
………………………………….
บทที่ 1336 คนโง่
เฟิ่งจิ่วรู้สึกเพียงหนังตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ เธอซุกหน้าที่ซอกคอเขาแล้วหลับไปอย่างสะลึมสะลือ…
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่กำลังเดินทอดน่องสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดต้นคอตนเองอยู่ ก็อดชะงักฝีเท้าไม่ได้ หันไปมองแวบหนึ่ง พบว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว จึงไม่พูดอะไรอีก เพียงเดินทอดน่องต่อไปเรื่อยๆ
เขาเดินช้ามาก และก็มั่นคงมาก ราวกับกำลังแบกโลกทั้งใบไว้ เดินอย่างระมัดระวังเหมือนกลัวทำเธอตื่น
และเด็กสาวที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนหลังเขา ก็หลับอย่างสบายใจ มีเขาอยู่ข้างกาย เธอไม่เคยต้องกังวลเรื่องอื่น…
ฮุยหลางที่ยืนรออยู่นอกจวนเห็นท้องฟ้ามืดแล้วแต่ยังไม่เห็นทั้งสองคนกลับมา ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ตามหลักแล้ว แค่ไปดูอาทิตย์ตกเท่านั้น ตอนนี้น่าจะกลับมาถึงจวนตั้งนานแล้ว แต่นี่ท้องฟ้ามีดาวส่องแสงว
