านข้าไปหาซื้อมาก่อนที่ฟ้าจะมืด เผื่อเอาไว้ใช้พรุ่งนี้”
“เตาที่ขายตามร้านราคาแพงเกินไป อย่าซื้อเลย” สะใภ้ใหญ่เฉินกล่าว “ประเดี๋ยวตอนกินข้าวเย็นเสร็จ ข้าจะพาท่านไปซื้อเตากับซุนต้าเหนียงที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ซุนต้าเหนียงทำแป้งกรอบขาย บ้านพวกนางมักมีเตาเก่าที่ไม่ได้ใช้งานแล้วสักเตาสองเตาอยู่เสมอ เอามาใช้งานนับว่าเหมาะสมยิ่งนัก”
“เตาที่ใช้ทอดแป้งกรอบใหญ่มากกระมัง?”
“ไม่หรอก แบบเล็กก็มีเหมือนกัน” สะใภ้ใหญ่เฉินแสดงท่าทางประกอบ “แต่ว่าของจำพวกหม้อกระทะถ้วยชาม ท่านอาจต้องซื้อใหม่ พวกท่านเดินออกไปทางประตูหน้า เลี้ยวซ้าย เดินตรงไปจนสุดทาง…”
นางยังเตือนเย่อวี๋หรานว่าจะต้องบอกชื่อพ่อสามีของนางด้วย เพราะทำเช่นนั้นจะประหยัดเงินได้มาก
“เมื่อก่อนพ่อข้ามีการคบค้ากับพวกเขา ขอแค่เป็นคนที่ครอบครัวพวกข้าแนะนำไป เขาก็จะลดราคาให้เล็กน้อย ทั้งยังให้ของดีที่สุดอีกด้วย”
แน่นอนว่าสิ่งที่สะใภ้ใหญ่เฉินไม่ได้บอกก็คือ พ่อสามีของนางยังได้รับส่วนแบ่ง แต่น้อยหน่อยก็เท่านั้น
แม้จะน้อยไปบ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นเงินเหมือนกัน ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
เย่อวี๋หรานพยักหน้า
เมื่อนัดเวลาไปดูเตากับสะใภ้ใหญ่เฉินได้แล้ว นางก็เดินกลับไปที่เรือนหลัง บอกจูซานเรื่องไปซื้อหม้อกระทะถ้วยชาม
อีกด้านหนึ่ง ในที่สุดสะใภ้ใหญ่เฉินก็หิ้วตะกร้ากลับเข้าไปในครัว เพื่อดูว่าครอบครัวที่มาเช่าเรือนตนเองเอา ‘ของดี’ อะไรมากำนัล
แม้อีกฝ่ายจะพูดว่าเป็นข
