งนึกสนุก
เทียบกับความผ่อนคลายสบายอารมณ์ของเธอ เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ในห้องหนังสือกลับหน้าบึ้งตึง พอนึกถึงคำพูดของหญิงสาวบางคนที่กระโดดข้ามหน้าต่างมาพูดกับเขาเมื่อครู่ เขาก็รู้สึกแต่ว่าปวดหัวเล็กน้อย
นางว่าอย่างไรแล้วนะ?
ให้เขาให้ความร่วมมือกับนางหน่อย นางอยากรู้ว่าจะลงมือกับผู้หญิงพวกนั้นได้หรือไม่ เลี่ยงไม่ให้ทำร้ายผู้บริสุทธิ์?
ไม่รู้จริงๆ ว่าเขาควรดีใจที่นางเชื่อใจเขา หรือควรโกรธที่นางใช้เขาเพื่อทดสอบผู้หญิงพวกนั้น
“นายท่าน บ่าวยกชามาให้เจ้าค่ะ”
เสียงอ่อนหวานดังมา ฟังแล้วเฟิ่งจิ่วที่อยู่บนหลังคาสะท้านใจ ดวงตาเป็นประกายแวววับ เสียงนี้ฟังดูอ่อนหวานกว่ายามที่พูดกับเธอมาก นี่คิดอยากได้ผู้ชายของเธอจริงๆ หรือ? หึๆๆ ใจกล้าไม่เบา! เช่นนั้นก็อย่าหาว่าเธอไม่เกรงใจก็แล้วกัน!
เธอชำเลืองมองข้างล่าง เห็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งผึ่งผายปิดหนังสือบนโต๊ะลง จากนั้นก็ให้ผู้หญิงคนนั้นยกชามาให้ สีหน้าดีใจจนปิดไม่มิดของผู้หญิงคนนั้นไม่รอดพ้นสายตาของเธอ เธออดหัวเราะเสียงต่ำไม่ได้ เมื่อเสียงนั้นดังไปถึงห้องหนังสือด้านล่าง ผู้หญิงคนนั้นก็ตกใจ หน้าพลันซีดเผือด รีบเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเงาร่างสีแดงที่นั่งอยู่ข้างหน้าต่างหลังคาบานเล็ก
“กรี๊ด!”
นางกรีดร้องเสียงดัง ตกใจจนขาอ่อน ทำท่าจะโผไปหาเซวียนหยวนโม่เจ๋อ นึกไม่ถึงว่ากลับถูกพลังขุมหนึ่งปัดออกไป ร่างปลิวออกจากห้องหนังสือทันที
“ท้องฟ้าราตรีงดงามไม่เบา! หนุ่มรู
