วแข็งทื่อ แต่ก็ไม่กล้าดึงมือกลับ ทำได้เพียงฝืนตอบกลับเสียงเบาว่า “เรียนแม่นางเฟิ่ง บ่าวใช้ครีมไข่มุกเกล็ดหิมะทามือทั้งเช้าเย็นเจ้าค่ะ”
“อืม ที่แท้ก็ใช้ไข่มุกเองหรือ! ไม่น่าเล่าจึงลื่นเช่นนี้” เธอพยักหน้ากล่าว ปล่อยมือคนนี้ แล้วไปเชิดคางคนนั้น “รูปร่างหน้าตาเจริญหูเจริญตาดีจริงๆ ผิวหรือก็ช่างขาวผ่อง มองจนข้าเริ่มอิจฉาขึ้นมาแล้ว”
อิ่งอีกับฮุยหลางที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งก้มหน้า ปิดบังรอยยิ้มในดวงตา
หานหรงผู้นั้นกลับขมวดคิ้วเบาๆ ค่อนข้างแปลกใจ เขานึกว่านางจะโกรธ นึกไม่ถึงว่าจะเกี้ยวพาราสีผู้หญิงพวกนั้นต่อหน้าพวกเขา นางปีศาจผู้นี้ เป็นผู้หญิงจริงๆ หรือ?
“สาวงามพวกนี้ให้ข้าจริงหรือ?” เฟิ่งจิ่วหันไปถามหานหรง
“พาคนกลับไป! เก็บไว้ก็ขวางหูขวางตา!”
หานหรงยังไม่ทันพูดอะไร เซวียนหยวนโม่เจ๋อก็ทนไม่ไหวแล้ว ผู้หญิงของเขาปล่อยเขาไว้ไม่เกี้ยวพาเขา กลับไปเกี้ยวพาผู้หญิงพวกนั้นแทน? หากรับไว้จริง ต่อไปจะเป็นอย่างไร?
ครั้นเห็นเช่นนั้น หานหรงเผยยิ้มออกมา “อาเจ๋อ อย่างไรแม่นางเฟิ่งก็ต้องมีคนคอยดูแลอยู่ข้างกาย” ขณะเอ่ย เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่ว “แม่นางเฟิ่งพอใจพวกนางหรือไม่?”
“พอใจ พอใจอยู่แล้ว แต่ในเมื่อจะให้ข้า เช่นนั้นพวกนางก็ถือว่าเป็นคนของข้าแล้วกระมัง? ถ้าไม่ระวังเผลอทำตายขึ้นมาเล่า เจ้าจะไม่เอาเรื่องข้าใช่ไหม?” เธอยิ้มเหมือนไม่มีพิษสง มองหน้าหานหรงพลางถาม
หานหรงได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักงัน มองเธอแวบหนึ่ง “หึๆ ไม่
