มากความ กินอาหารต่อไป
หลังจากนิ่งอึ้ง จักรพรรดิวางถ้วยชาในมือลงแล้วยกน้ำแกงร้อนๆ ขึ้นมา รู้สึกเพียงว่าหัวใจหนึบชา ความขมฝาดผุดขึ้นมาจางๆ พูดอะไรไม่ออกเหมือนมีอะไรจุกคออยู่
เวลาอาหารมื้อหนึ่ง บรรยากาศบนโต๊ะเงียบสงบแปลกๆ อย่างชัดเจน บางครั้งจะมีเพียงเสียงกลั้วหัวเราะของเฟิ่งจิ่วถามขึ้นมา และเสียงขานรับสั้นๆ ของเซวียนหยวนโม่เจ๋อ จักรพรรดิตรงตำแหน่งประธานก็แอบชำเลืองมองบ่อยครั้ง หนึ่งมื้ออาหารใช้เวลาหนึ่งชั่วยามเต็มถึงจะกินกันเสร็จ
กระทั่งจักรพรรดิลุกขึ้นออกไปเงียบๆ เฟิ่งจิ่วถึงจะหยุดตะเกียบ ลูบท้องกลมๆ พลางยิ้มเริงร่า “อิ่มจริงๆ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเห็นเช่นนี้ก็ยิ้มว่า “ผู้หญิงบื้อ”
………………………………………………….
ตอนที่ 1304 ประทานหยกเลือด
เมื่อทั้งสองออกมาพร้อมกัน อิ่งอีกับฮุยหลางที่คอยอยู่ด้านนอกตามไปอย่างเงียบเชียบ
เฟิ่งจิ่วเห็นว่าเดินไปทางประตูวัง จึงเอ่ยถามทันที “ไม่ต้องไปทูลลาอะไรองค์จักรพรรดิหรือ?”
“มีอะไรน่าบอกนัก? ไม่ต้องหรอก” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว จับมือของเธอไว้ไม่ปล่อย แต่หลังจากเดินไปสักระยะก็พลันหยุดฝีเท้าลง
“เป็นอะไรไป?” เธอเงยหน้าถาม มองเขาอย่างประหลาดใจ หรือว่าจะเปลี่ยนใจแล้ว?
เซวียนหยวนโม่เจ๋อจับจ้องเธอ ถามว่า “ผ้าปิดหน้าของเจ้าเล่า?”
เฟิ่งจิ่วตะลึง จากนั้นส่งเสียงหัวเราะเบาๆ แล้วหยิบผ้าปิดหน้ามาชูในมือ “อยู่นี่”
เขารับมาผูกให้ “ข้างนอกคนวุ่นวาย ผูกไว้ดีกว่า”
“ได้ ข้าจะฟังท่าน”
