เรื่องสำคัญอะไรนางจะไม่ตื่นเช้า มีครั้งไหนไม่นอนตื่นเองตามธรรมาชาติบ้าง? ดูจากท่าทางของนาง ชัดเจนว่ายังไม่ตื่นดี ไม่อย่างนั้นทำไมขากลับถึงมาผิดเรือนและเข้ามาในห้องเขาได้
“จักรพรรดิให้ภูตหมอไปเก็บน้ำค้างร้อยดอกไม้ขอรับ เช้านี้ภูตหมอจึงออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ตอนเพิ่งกลับมาเดินไปง่วงไปจนเลยเรือนของนาง และเข้ามาในเรือนของนายท่านแทน” อิ่งอีกล่าวรายงาน ใบหน้ามีรอยยิ้มน้อยๆ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อได้ยินก็เงียบไป มองห้องด้านในอยู่เนิ่นนานโดยไม่พูดอะไร ผ่านไปนานถึงเอ่ยปากสั่งว่า “สั่งห้องครัวต้มข้าวต้มและเตรียมกับข้าวไว้ รอนางตื่นมากิน”
“ขอรับ” อิ่งอีขานรับ แล้วจึงแวบร่างหายออกไปสั่งงาน
ยามใกล้เที่ยง เฟิ่งจิ่วถึงจะตื่นนอน แต่เมื่อตื่นมาเห็นคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างเตียงก็นิ่งไปพักหนึ่ง “ทำไมท่านวิ่งมาห้องข้าตั้งแต่เช้าเลย?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อยกริมฝีปาก รอยยิ้มแย้มกว้างตรงริมฝีปาก ก่อนจะใช้หนังสือในมือตบศีรษะของนางเบาๆ “ผู้หญิงโง่ เจ้าดูซิว่าที่นี่เป็นห้องของใคร”
เธอกะพริบตามองไปรอบๆ แปลกใจเล็กน้อย จากนั้นถึงยิ้มอักอ่วน รีบร้อนลุกขึ้นมานั่ง “ที่แท้ข้าเดินเข้ามาผิดห้องเอง! ข้าก็คิดอยู่ ตอนเข้ามานอนห่มผ้ายังอุ่นๆ แต่ว่าคลำไม่เจอใครเลยไม่สนใจ เหอะๆ…”
“ข้าให้คนเตรียมอาหารแล้ว เจ้าลุกมากินสักหน่อย หากนอนไม่พอก็หลับต่อไปเถอะ”
เธอได้ยินเช่นนี้ก็กลอกตา “ข้าไม่ใช่หมู” ก่อนที่จะเลิกผ้าห่มลุกขึ้นมาพลาง
