าแต่ใจ ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มกิน นี่เป็นบะหมี่ที่เฟิ่งจิ่วทำให้เขา สองคนนี้อยากกินรึ? คิดดีๆ เถอะ!
คนทั้งสามได้ยินคำพูดของเขาแล้วอดตกใจไม่ได้ ฮุยหลางมองบะหมี่ชามตรงหน้า เอ่ยถามช้าๆ ว่า “นายท่าน ท่านกินบะหมี่ชามใหญ่เท่านี้ จะกินต่อไหวหรือขอรับ?”
เมื่อได้ยิน สายตาเขาเหลือบมองฮุยหลางอย่างเย็นเยือก จากนั้นค่อยหันมองเฟิ่งจิ่ว “ข้างในเก็บไว้เป็นของว่างคืนนี้”
เฟิ่งจิ่วเห็นเช่นนี้ก็หัวเราะเบาๆ อย่างกลั้นไม่ไหว “ได้ ข้าฟังท่านทั้งนั้นแหละ” กล่าวจบก็ยิ้มขอโทษฮุยหลาง ช่วยไม่ได้นะ ผู้ชายของเธอเอาแต่ใจ ตัดใจให้พวกเขากินอาหารที่เธอทำไม่ได้หรอก!
………………………………………………….
ตอนที่ 1300 เก็บน้ำค้างดอกไม้
ฮุยหลางกับอิ่งอีมองหน้ากัน แอบคิดว่านายท่านเจริญอาหารดีเสียจริง!
นายท่านออกปากแล้ว พวกเขาจึงไม่กล้าไปกินบะหมี่ที่ภูตหมอทำอีก เพียงแต่เห็นนายท่านกินอย่างออกรสออกชาติ ท้องของพวกเขาก็อดร้องดังขึ้นมาไม่ได้
“ข้าไม่กินบะหมี่ที่ภูตหมอทำ ข้าจะไปหาอย่างอื่นในห้องครัวกิน” ฮุยหลางเอ่ยขึ้น ก่อนเดินเข้าห้องครัวหยิบของว่างออกมา
เฟิ่งจิ่วเห็นเข้าก็หัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอนั่งลงตรงโต๊ะ มือหนึ่งเท้าคางมองชายหนุ่มกินบะหมี่ ในใจแสนสุขอย่างอบอุ่นใจ จนกระทั่งเขากินบะหมี่ในชามหมด ถึงจะเอ่ยด้วยว่า “พวกเราไปเดินเล่นกัน ย่อยอาหารเสียหน่อย”
เธอจูงมือเขาลุกขึ้น บอกสองคนข้างๆ ว่า “พวกเจ้ายังไม่กินก็รีบๆ ไปกินเสีย ไม่ต้องต
