ถิด หน้ากากเหมาะกับเจ้าตอนแต่งเป็นชาย แต่งเป็นหญิงไม่เหมาะจะใส่หน้ากาก” เขาจูงมือเธอพลางเอ่ย “พวกเราเข้าวังกันเถอะ!”
“อืม” เธอพยักหน้ายิ้มให้ ก่อนเดินตามเขาออกไปข้างนอก
ฮุยหลางกับอิ่งอีเห็นพวกเขาออกมา ก็รีบเข้าไปรับหน้า ฮุยหลางเห็นเฟิ่งจิ่วเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดผู้หญิง ไม่ได้เห็นเธอใส่ชุดผู้หญิงมานาน พอเห็นรูปร่างหน้าตาของเธอตอนนี้ เขาก็อดกล่าวชื่นชมไม่ได้ “ภูตหมอ ท่านใส่ชุดผู้หญิงแล้วสวยเหลือเกิน ข้ายังไม่เคยเห็นใครสวยเท่าท่านเลย”
ขณะเอ่ยก็เห็นว่านายของตนตวัดสายตาเย็นชามาที่เขา จึงเกิดความระแวงอย่างห้ามไม่ได้ ถามว่า “นายท่าน เป็นอะไรไปหรือขอรับ?” เขาไม่ได้พูดอะไรผิดกระมัง?
“เดินของเจ้าไป” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยเสียงเข้ม ถลึงตาจ้องเขา “ไม่ต้องพูดมาก”
“ข้าเปล่า…” ฮุยหลางทำท่าจะพูด แต่ถูกอิ่งอีดึงให้ก้มหัวลง
เฟิ่งจิ่วมองฮุยหลางแล้วหัวเราะ ก่อนจะเดินตามเซวียนหยวนโม่เจ๋อไปข้างนอก เธอที่สวมชุดผู้หญิงเดินอยู่ในจวน ไม่ว่าจะเป็นองครักษ์หรือข้ารับใช้ในจวนล้วนแอบมองประเมินด้วยความสงสัย จนกระทั่งพวกเขาขึ้นรถม้าไป สายตาทุกคู่จึงค่อยละกลับ
ตอนที่เธอนั่งอยู่ด้านในรถม้า กลับเห็นว่าชายหนุ่มที่เมื่อครู่ใบหน้ายังมีรอยยิ้ม ตอนนี้สีหน้ามืดทึมไปแล้ว จึงถามขึ้นมา “เป็นอะไรไป”
“ไม่มีอะไร” เขากล่าว แล้วหยิบขนมจากลิ้นชักลับในรถม้ามาให้เธอกิน “กินขนมหน่อยเถิด! รอกลับมาจากในวัง ค่อยกลับไปกินของดีๆ ที่จวน”
“อืม”
