วนตัวเหลือแล้ว?” อิ่งอีถาม
“วันนี้ห้องส่วนตัวมีคนจองหมดแล้ว แต่ไม่เป็นไร ข้าน้อยจะขึ้นไปเจรจากับพวกเขาสักหน่อย แล้วเว้นห้องให้องค์รัชทายาทสักห้อง องค์รัชทายาท เชิญขึ้นไปนั่งพักที่โต๊ะส่วนตัวบนชั้นสองสักครู่ก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
เถ้าแก่เชิญเขาขึ้นไปข้างบน จากนั้นตั้งใจจะไปเจรจากับคนในห้องส่วนตัวสักเล็กน้อย ถึงอย่างไรก็เป็นองค์รัชทายาท บารมีสูงส่งขจรไกล หากเขาต้องการห้องส่วนตัวก็แค่เอ่ยประโยคเดียวพอ เชื่อว่าหากคนในห้องส่วนตัวรู้ว่าเป็นองค์รัชทายาทจะต้องยอมประนีประนอมด้วยแน่
“ในเมื่อห้องส่วนตัวมีคนแล้ว พวกเรานั่งที่โต๊ะส่วนตัวก็ไม่ต่างกัน หาตำแหน่งใกล้หน้าต่างที่ชั้นสองมาสักโต๊ะเถิด!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว แล้วพูดกับเฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างกายว่า “ทัศนวิสัยจากโต๊ะส่วนตัวชั้นสองค่อนข้างดี สามารถมองเห็นทัศนียภาพคึกคักบนท้องถนนได้”
“อืม เช่นนั้นนั่งโต๊ะส่วนตัวก็พอ” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า
เถ้าแก่ซึ่งอยู่ตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเด็กหนุ่มที่สวมชุดข้ารับใช้แวบหนึ่ง เมื่อได้ยินพวกเขาบอกว่าเอาโต๊ะส่วนตัวก็พอ ก็รีบสาวเท้าเดินนำทางทันที “องค์รัชทายาท โต๊ะนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ! โต๊ะนี้ทัศนวิสัยยอดเยี่ยมที่สุดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ครั้นเถ้าแก่ร้านเห็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งลง และเด็กหนุ่มข้ารับใช้คนนั้นก็นั่งลงตรงข้ามองค์รัชทายาทด้วย หนังตาของเขาอดกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ หันไปมององครักษ์ชุดดำที่ยืนคุ้มกันอยู่ด้านหนึ่ง
