ชมเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงเด็กรับใช้ทั่วไป”
เฟิ่งจิ่วเอ่ยด้วยรอยยิ้มในหน้า จับจ้องคนทั้งสองครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างมีเลศนัย “รัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยอย่าใจร้อนเกินไปจะดีกว่าขอรับ ถึงอย่างไรก็เป็นแขก ยังมีอีกข้อหนึ่ง นายท่านของข้าจะปกป้องคนของตัวเอง หากในจวนนี้ขาดใครหรือใครหายไป จะไม่ปล่อยไปง่ายๆ แน่”
กล่าวคำพูดนี้จบ ริมฝีปากของเธอยกยิ้มเย็น กวาดตามองทั้งสองคนแวบหนึ่ง ก็อ่านความคิดของพวกเขาเสียจนเข้าใจชัดแจ้ง
“รัชทายาทแห่งชื่อสุ่ย ต่อให้คนในจวนของเราทำผิดพลาดตรงไหน ก็ควรให้พวกเราสั่งสอนกันเอง การลงมือปุบปับเช่นในวันนี้ หวังว่าจะไม่มีครั้งต่อไป” ฮุยหลางเอ่ยปาก เสียงเว้นช่วงไป ก่อนจะมองพวกเขาสองคนแล้วเอ่ยว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่วันนี้ กระหม่อมจะรายงานนายท่านของกระหม่อมไปตามความจริง”
กล่าวจบจึงค่อยบอกเฟิ่งจิ่ว “ไปกันเถอะ!”
ถึงอย่างไรก็เป็นแขกของที่นี่ รัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยจึงมองสองคนจากไปโดยไม่เข้าสู้หรือขัดขวางอีก แต่แววตาอึมครึม ในใจรู้สึกไม่ดีเท่าไรนัก
“เสด็จพี่รัชทายาท พวกเรากลับกันก่อนเถอะ!” องค์หญิงสามก้าวเข้าไปบอก
รัชทายาทแห่งชื่อสุ่ยพยักหน้ารับ มองสองคนที่เดินไปไกลแล้วแวบหนึ่ง จากนั้นถึงมุ่งหน้าไปเขตเรือนทิศเหนือ องค์หญิงแห่งชื่อสุ่ยเห็นดังนั้น ก็รีบร้อนตามกลับไปเขตเรือนทิศเหนือด้วยกัน…
อีกด้านหนึ่ง ฮุยหลางพาเฟิ่งจิ่วเดินห่างไปไกล จนกระทั่งมาถึงใต้ต้นไม้ถึงจะหยุดฝีเท้ามองคนข้าง
